Η Εθνική ομάδα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το εμπόδιο της Γερμανίας για τα ημιτελικά και έμεινε με την υπερπροσπάθεια που ήταν πραγματικά αξιοζήλευτη. Ο Βασίλης Σπανούλης και οι παίκτες του το είχαν πιστέψει, το ένιωθαν, αλλά μερικές φορές η γλώσσα του σώματος προδίδει. Η Ελλάδα "τρύπησε" το ταβάνι της και πήγε μέσω... Σερβίας στους 8, όπου για άλλη μία φορά δεν μπόρεσε να φέρει αντίσταση στην Γερμανία. Ωστόσο, μόνο περήφανος μπορεί να νιώθει κάθε Έλληνας που έβλεπε όλους τους παίκτες ψυχωμένους στο παρκέ, ενώ ο ομοσπονδιακός μας τεχνικός δήλωσε ευχαριστημένος από την προσπάθεια σε ένα Ολυμπιακό τουρνουά, όπου φάνηκε πως η Ελλάδα επέστρεψε στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ! Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Έτσι λοιπόν και το πολύ ωραίο, γεμάτο πίστη και αισιοδοξία ταξίδι της Εθνικής μας ομάδας στο Ολυμπιακό τουρνουά του Παρισιού έφτασε στο τέλος του. Απογοήτευση πάντα θα υπάρχει, αλλά δεν πρέπει να κυριαρχεί. Άλλη μία χρονιά και συγκεκριμένα η 15η συνεχόμενη, όπου η Ελλάδα γυρνάει με άδειά χέρια, αλλά αυτή τη φορά έχει να κρατήσει άλλα που είναι αρκετά σημαντικά...
Μπορεί η Γερμανία να αποδείχθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο για την Ελλάδα, όμως ας μην ξεχνάμε πως η Εθνική προηγήθηκε και με δώδεκα στο πρώτο ημίχρονο. Αυτό δεν μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά φυσικό επακόλουθο της δουλειάς του Βασίλη Σπανούλη. Ένας προπονητής που επανάφερε την ενότητα και το χαμένο DNA της Ελλάδας μόλις μέσα σε λίγους μήνες.
Αποδοχή της ανωτερότητας του αντιπάλου για μία καλύτερη συνέχεια!
Η Σερβία μπορεί να έκανε το χρέος της και να κέρδισε το Νότιο Σουδάν, βοηθώντας και εμάς να περάσουμε στους 8, όμως εκεί εμφανίστηκαν οι Παγκόσμιοι πρωταθλητές και για να τους κερδίσεις πρέπει να έχεις τα φόντα να τους πάρεις το στέμμα. Η εθνική δεν τα έχει ακόμα, αν θα τα αποκτήσει είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
Ποιος πίστεψε ότι είμαστε καλύτερη ομάδα από τη Γερμανία; Καλά και ας το πίστεψε κάποιος κανένα πρόβλημα, αν όμως εξηγήσει που το στηρίζει. Το φαβορί ήταν οι Γερμανοί και 25 λεπτά καλού μπάσκετ χρειάστηκαν για να μας ρίξουν στο καναβάτσο. Αυτό δείχνει πολλά για την συνολική διαφορά ποιότητας.
Αν και πήραμε μία καλή διαφορά στο πρώτο μέρος, τελικά αυτό έκλεισε 36-36. Παρά τη πίστη και την αυτοπεποίθηση που είχαμε αποκτήσει, η ποιότητα της Γερμανίας ήρθε να βάλει στοπ στον προσωρινό ενθουσιασμό και να μας προσγειώσει ανώμαλα στην πραγματικότητα. Άλλωστε, γνωρίζαμε την διαφορά ποιότητας και βάθους που υπήρχε και αυτό που είχε σημασία ήταν η διάρκεια, όπου θα είμασταν μπροστά στο σκορ.
Η διάρκεια της αντοχής μας ήταν το κλειδί της αναμέτρησης, αφού μπήκαμε με πατημένο το γκάζι και η βενζίνη για άλλη μια φορά τελείωσε νωρίς. Η διαφορά δώδεκα πόντων ήταν μονάχα ένα πυροτέχνημα και το κρυφό κίνητρο της Γερμανίας για να ανακάμψει και να παίξει σαν παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Το ταξίδι της Εθνικής σε μεγάλη διοργάνωση για άλλη μία φορά διακόπηκε από την ομάδα του Γκόρντον Χέρμπερτ και εμείς όλοι δεν έχουμε παρά να αποδεχθούμε την ανωτερότητα τους και την κατωτερότητα μας. Μόνο έτσι μπορεί να προχωρήσει αυτή η ομάδα. Να μείνει προσγειωμένη, αλλά με κίνητρο και διάθεση να επιστρέψει στα μετάλλια. Δύσκολος συνδυασμός, αλλά είναι καιρός να εφαρμοστεί για μία καλύτερη συνέχεια.
Ένας Γιάννης δεν φέρνει την άνοιξη...
Είναι γεγονός πως ξεκινήσαμε εξαιρετικά το παιχνίδι παίζοντας με αλλαγές στα σκριν και τους παίκτες της Εθνικής να δείχνουν περίσσια θέληση και αυτοπεποίθηση αμυντικά τρέχοντας να καλύψουν κάθε τρύπα που άφηναν οι αλλαγές.
Πολλές φορές αυτή η αμυντική διάθεση οδήγησε αρχικά σε κλέψιμο και εν συνεχεία σε αιφνιδιασμό. Με αυτόν τον τρόπο έχοντας τρέξει αρκετά πήραμε τη διψήφια διαφορά, όμως στο δεύτερο δεκάλεπτο ξεκίνησαν τα προβλήματα.
Τα επιθετικά ριμπάουντ που πήραν ήταν η αρχή για να κάνουν το comeback οι Γερμανοί που είχαν και τις λύσεις και την ποιότητα να επιστρέψουν στο παιχνίδι. Οι παίκτες του Χέρμπερτ ήταν σαφώς και εμφανώς ανώτεροι στις προσωπικές μονομαχίες, κυρίως εντός ρακέτας, όπου ο Παπαγιάννης δεν φάνηκε να τρομάζει κανέναν Γερμανό ψηλό, κάθε άλλο.
Η προμελετημένη άμυνα πάνω στον Γιάννη που θα ήταν και πάλι η σταθερά μας επιθετικά δυσκόλεψε την κατάσταση για την Εθνική που σε αυτό το σημείο έπρεπε να βρει εκείνον που θα την κουβαλούσε. Αλλά πού να τον βρει μήπως και τον έχει;
Το τοίχος πάνω στον Γιάννη ήταν τριπλό, μια κίνηση των Γερμανών που αποδείχθηκε καταλυτική για την έκβαση του αγώνα. Ο Γκόρντον Χέρμπερτ ήταν για άλλη μια φορά διαβασμένος όσο έπρεπε ξέροντας πως ο "Greek Freek" από επιθετική συμπαράσταση δεν τα πάει καλά... Δεν υπάρχει εκείνος ο Έλληνας παίκτης που όταν ο Γιάννης πιαστεί αιχμάλωτος θα πάρει τη μπάλα στα χέρια του και θα απελευθερώσει τους πάντες.
Αυτή η ελληνική έλλειψη είχε γίνει αντιληπτή από τον αντίπαλο, ο οποίος έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο φθοράς και αιχμαλωσίας του Γιάννη ρισκάροντας τα ελεύθερα σουτ που θα έβρισκαν οι παίκτες με τα γαλανόλευκα. Όσα βρήκαν όμως εκείνοι δεν τα αξιοποίησαν και το γερμανικό ρίσκο είχε ήδη αποδώσει.
Οι παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο δεν βοήθησαν σε σχέση με τους Γερμανούς αναπληρωματικούς που έβαλαν 32 πόντους από τους 76 των Παγκόσμιων πρωταθλητών! Ο Παπαγιάννης δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τι πρέπει να κάνει για να κυριαρχεί κάτω από τη ρακέτα και σήμερα αν παρατηρούσε τον Τάις ίσως κάποια στιγμή καταλάβει...
Φυσικά, ούτε οι υπόλοιποι βοήθησαν, ο Τολιόπουλος έκανε ότι μπορούσε, αλλά δεν έδειξε ότι μπορεί να αποτελέσει σύμμαχο του Γιάννη επιθετικά. Δεν είναι μπαρουτοκαπνισμένος σε καμία των περιπτώσεων και αυτά που κάνει είναι ήδη αρκετά σε σχέση με το επίπεδο του. Και εδώ που τα λέμε ας μην έχουμε απαιτήσεις από τον Βασίλη να βάζει 15 και 20 πόντους, ας μην ζούμε με ψευδαισθήσεις .
Η ατομική ποιότητα των αδερφών Βάγκνερ, του εξαιρετικού Σρέντερ (13 πόντοι, 8 ασίστ), αλλά και το βάθος των Γερμανών δεν συγκρίνεται φυσικά με το δικό μας και για να καταφέρεις να λυγίσεις έναν παγκόσμιο πρωταθλητή πρέπει να κάνεις τα πάντα τέλεια πάνω στο παρκέ.
Πρέπει να έχεις επιθετικό πλουραλισμό, άμυνα που να προκαλεί νεύρα, παίκτες διαθέσιμους ανά πάσα στιγμή να ανταγωνιστούν στο ίδιο επίπεδο, ικανοποιητικά ποσοστά έξω και μέσα από τη γραμμή του τρίποντου και αν είσαι τυχερός έναν παίκτη από... μηχανής θεός που θα βγει μπροστά εκεί που κανείς δεν θα το περίμενε.
Η Εθνική τι είχε από αυτά; Ας πούμε ότι για 25 λεπτά η άμυνα ήταν σε καλό επίπεδο αλλά από κει και πέρα το απόλυτο μηδέν. Απλούστατα, η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία και για αυτό χάσαμε, γιατί υστερούμε στα περισσότερα έναντι της.
Πρακτικά είναι αδύνατον ένας Γιάννης να φέρει την άνοιξη καλοκαιριάτικα χωρίς συμπαράσταση. Όταν η αντίπαλη άμυνα προσαρμόζεται πάνω του, τότε εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Εύλογα ερωτήματα που θα απαντηθούν από τον Βασίλη Σπανούλη φυσικά και όχι από εμένα. Όμως, χωρίς την βοήθεια από τους υπόλοιπους ο Γιάννης δεν μπορεί να γίνει μάγος και μέχρι τώρα μόνο αυτό δεν έχει γίνει!
Όποιος και αν είναι ο λόγος για τον οποίο αμφότεροι αποφάσισαν να μην ενισχύσουν την Εθνική ομάδα, το μόνο σίγουρο είναι ότι έλλειψαν. Ο Βασίλης Σπανούλης δήλωσε πως ο Σλούκας απουσιάζει λόγω τραυματισμού και η αλήθεια είναι πως γιατί να μην τον πιστέψει κανείς; Ο Ιωάννης είχε αποφασίσει πιο νωρίς να ξεκουραστεί, αφού πέρασε μια χρονιά απίστευτα δύσκολη, όπου σκέφτηκε μέχρι και να σταματήσει το μπάσκετ.
Αυτός που έλλειψε περισσότερο από όλους ήταν ο Κώστας Σλούκας. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού συνδυάζει σκορ και δημιουργία στο παιχνίδι του, κάτι που δεν κάνουν οι Καλάθης και Γουόκαπ στον βαθμό και στη διάρκεια που το κάνει εκείνος. Έλλειψε η σπιρτάδα και η ταχύτητα του Σλούκα επιθετικά, αλλά και η ενέργεια που καταθέτει στο παρκέ. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που αμφιβάλει.
Από την άλλη, το κορμί του Παπαπέτρου είναι ένας μεγάλος μπελάς για κάθε αντίπαλη άμυνα και αναμφίβολα η Γερμανία θα αντιμετώπιζε πρόβλημα, ειδικά με τον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπισε τον Γιάννη. Ο Ιωάννης έχει τη σωματοδομή να βάλει το κορμί του έτσι όπως πρέπει και είτε να πασάρει τραβώντας παίκτη πάνω του, είτε να τελειώσει ο ίδιος τη φάση, κάτι που αποτελεί σπεσιαλιτέ του.
Είναι βέβαιο πως έλλειψαν και οι δύο σε αυτήν την Εθνική και τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζεται. Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι θα γραφόταν αλλιώς η ιστορία απαραίτητα. Μπορεί να κερδίζαμε τους Γερμανούς, μπορεί και να χάναμε και με τους δύο παρόντες πάλι. Το σίγουρο είναι ότι οι απουσίες αυτές έκαναν ακόμη πιο δύσκολο το έργο του Σπανούλη, ο οποίος βρήκε τις λύσεις μέχρι εκεί που το επέτρεπε η ποιότητα των παικτών του...
Η αισιοδοξία επέστρεψε, οι βάσεις μπήκαν και η Εθνική του Σπανούλη είναι ξανά στην ελίτ!
Παρά τον αποκλεισμό από την τετράδα της Ολυμπιάδας, η Εθνική με τη παρουσία της στο Προολυμπιακό και στο Ολυμπιακό τουρνουά έδειξε ότι αλλάζει προς το καλύτερο και ότι ξαναβρίσκει την ταυτότητα της, εκείνη που την οδήγησε στις συνεχόμενες επιτυχές.
Ας μη ξεχνάμε πώς πήγαν χειρότερα από εμάς οι Ισπανοί, οι Λιθουανοί, οι Λετονοί, οι Σλοβένοι, οι Κροάτες... Ομάδες με πολύ ταλέντο και μερικές από αυτές δεν πέρασαν καν στην Ολυμπιάδα. Εμείς το κάναμε αυτό με εμφατικό τρόπο στην έδρα μας και στο Παρίσι πήγαμε προσηλωμένοι μεν, αλλά με αισιοδοξία ορατή από χιλιόμετρα.
Αυτό οφείλεται αρκετά στην δουλειά του Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος πραγματικά αν και άπειρος απέδειξε πώς ήταν και είναι ο πλέον κατάλληλος για ομοσπονδιακός προπονητής. Η αύρα και η νοοτροπία που κουβαλάει είναι δεδομένα και στοιχεία μοναδικά. Αυτόν τον έναν μήνα κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει στους παίκτες τη φιλοσοφία του και να επαναφέρει το DNA της Εθνικής. Αυτή είναι δουλειά Σπανούλη...
Πικρία είναι λογικό και πρέπει να υπάρχει, είμαστε 15 χρόνια πλέον μακριά από τη ζώνη των μεταλλίων, αλλά η όλη "γαλανόλευκη" στάση σε αυτό το Ολυμπιακό τουρνουά και η νοοτροπία που έφερε μια υπερπροσπάθεια προμηνύει ίσως τη συνέχεια.
Μία συνέχεια που θέλει και ποιότητα για να έχει νόημα, αλλά αν διατηρήσουμε αυτή την ενέργεια και την νοοτροπία που δείξαμε ένα μήνα τώρα η επιτυχία δεν θα αργήσει να έρθει. Ποιότητα υπάρχει, αλλά ο καιρός περνάει και κυλάει εις βάρος της Ελλάδας, οπού θα δει παίκτες όπως ο Παπανικολάου, ο Νικ, ο Σλούκας να αποσύρονται.
Δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία από το επερχόμενο Ευρωμπάσκετ που θα διεξαχθεί στη Κύπρο. Είναι η μία και μοναδική ευκαιρία για αυτήν τη γενιά παικτών ακόμα να ζήσουν ένα μετάλλιο. Το αξίζουν και πρέπει να το ζήσουν.
Η 8αδα στην Ολυμπιάδα είναι σοβαρό επίτευγμα αν μη τι άλλο, αλλά δεν ενθουσιάζει κανέναν. Το σημαντικό είναι πώς η Εθνική στο Παρίσι έδειξε ότι μπορεί και παραπάνω. Και πράγματι μπορεί αρκεί να υπάρχει ενότητα, συσπείρωση και πειθαρχία, αλλά επίσης και η ποιότητα. Τα πρώτα τρία στοιχεία υπάρχουν ελέω Σπανούλη, η ποιότητα μπορεί και να αυξηθεί με επιστροφές πρωτίστως και δευτερευόντως με αλλαγές. Ο "νοών νοείτω"...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου