Ο Ολυμπιακός τον τίτλο, ο Παναθηναϊκός... παραλίγο με τον τίτλο και το χειροκρότημα εκατέρωθεν ασφαλώς. Δύο ομάδες ανέτοιμες που έδειξαν γιατί θα είναι οι κορυφαίες στην Ευρώπη και ένας τίτλος που δεν προδικάζει το παραμικρό, αλλά δίνει ώθηση, έστω και εβδομαδιαία στον νικητή. Ένταση, πάθος και παίκτες γεμάτοι ενέργεια για να λάβουν το πρώτο παράσημο της σεζόν, το οποίο τελικά αποδίδεται στον Ολυμπιακό με τον Σεπτέμβριο να "βάφεται" κόκκινος σε ένα απολαυστικό "αιώνιο" προμήνυμα! Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Όποιος πήγε στη Ρόδο να παρακολουθήσει τον τελικό από κοντά, αλλά και όσοι είδαν το πρώτο ντέρμπι της σεζόν από την τηλεόραση δεν μπορούν παρά να συμφωνήσουν πως έρχεται μία χρονιά συναρπαστική από κάθε άποψη που θα καθηλώσει κάθε πράσινο, κόκκινο, αλλά και ουδέτερο.
Σαφώς και η "αγαπημένη", λατρεμένη και γνωστή σε όλους τοξικότητα θα συμβάλει στην μείωση του ενδιαφέροντος, αλλά μας περιμένουν παιχνίδια που δεν έχει ξαναδεί ποτέ κανείς αν αναλογιστεί την ποιότητα των δύο ομάδων, αλλά και την ατομική που διαθέτει ο κάθε παίκτης ξεχωριστά.
Τι Φουρνιέ, τι Βεζένκοφ, τι Λεσόρ, τι Μπράουν, τι Οσμάν, τι Ντόρσει.... Παίκτες έτοιμοι να πρωταγωνιστήσουν από πολύ νωρίς και να χαρίσουν τρόπαια και νίκες στην ομάδα τους. Μία χρονιά που σε ευρωπαϊκό επίπεδο πρωτίστως αναμένεται να έχει ελληνική υπογραφή και συγκεκριμένα από δύο ομάδες που έχουν επενδύσει σημαντικά ποσά με σκοπό να πατήσουν και να κατακτήσουν κάθε κορυφή που τους επιτρέπεται.
Είναι το γεγονός αυτό από μόνο του αξιοσημείωτο και η εικόνα που έδειξαν οι "αιώνιοι" στον τελικό του Super Cup στη Ρόδο είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική και καθόλου αναμενόμενη για την εποχή. Και αυτό ακριβώς δίνει το δικαίωμα για πρόωρο ενθουσιασμό, γιατί και η σεζόν είναι με τη σειρά της σε επίσης πρώιμο επίπεδο. Όταν λοιπόν, το πρώτο παιχνίδι- ντέρμπι της σεζόν κρίνεται στον πόντο{86-85} οι παίκτες βγάζουν αυτήν την αξιοθαύμαστη ενέργεια στο παρκέ, οι απουσίες των δύο ομάδων είναι άκρως σημαντικές, αλλά τις αφήνουν ανεπηρέαστες στο μέγιστο, εε διάολε ετοιμάσου για πρωτόγνωρη ανταγωνιστικότητα και όπως λέει και μία "καινούργια" ψυχή του ελληνικού ποδοσφαίρου δέσε και τις ζώνες σου!
Ολυμπιακός: Έκοψε πρώτος το νήμα με μία ομάδα παντελώς διαφορετική με την περσινή!
Στο "σμαραγδένιο" νησί ο Ολυμπιακός εμφάνισε κάτι που έπρεπε να εμφανίσει και την περσινή σεζόν και ίσως η έλλειψη αυτού να του στέρησε το κάτι παραπάνω στον τελικό απολογισμό. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει να διαχειριστεί ένα ρόστερ πολύ πιο δυνατό και μία κατάσταση σαφώς πιο δύσκολη, αλλά και παράλληλα ευχάριστη σε σημείο να μην μπορεί να αποφασίσει ποιος θα μείνει εκτός συν τους τραυματισμούς που δεν θα κρατήσουν "αιώνια".
Σαφώς και η νίκη κόντρα στον Παναθηναϊκό και η κατάκτηση του πρώτου τίτλου της σεζόν δεν στέλνει τους "ερυθρόλευκους" στα ουράνια, όπως επίσης σε περίπτωση νίκης του "τριφυλλιού" ο Ολυμπιακός ούτε θα έπεφτε και ούτε θα έπρεπε να πέσει σε κατάθλιψη. Πέρα από την 3η συνεχόμενη κατάκτηση της συγκεκριμένης διοργάνωσης, με την επιστροφή στην Α1 ο Ολυμπιακός τρέχει ένα ρεκόρ 22-8 κόντρα στον "αιώνιο" του αντίπαλο, κάτι που δείχνει πως τον αέρα του Ολυμπιακού ο Παναθηναϊκός δεν του τον έχει κόψει ολοκληρωτικά, κάθε άλλο.
Για να επιστρέψουμε στα του τελικού και στα αμιγώς αγωνιστικά, η ομάδα του "Coach B" κυριάρχησε σε όλον τον αγώνα προηγούμενη μέχρι και με 9 πόντους λίγο πριν τη λήξη του αγώνα. Είχε τον έλεγχο του ρυθμού και στο προσπέρασμα του Παναθηναϊκού με πέντε πόντους{57-62}έδειξε πως είχε το μέταλλο και την ικανότητα να επιστρέψει άμεσα και να πάει στην 4η περίοδο μπροστά στο σκορ.
Το τελικό σκορ δεν αντικατοπτρίζει στο απόλυτο την εικόνα του παιχνιδιού. Το 86-85 ήρθε με τον Ολυμπιακό να τελειώνει με 13 ασίστ. Ναι, καλά ακούσατε ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα σταμάτησε στις 13 τελικές πάσες, δείγμα πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος παιχνιδιού, ο οποίος όμως πάντα είναι προσαρμοσμένος στον κλασικό "ερυθρόλευκο".
Η ποιότητα του Ντόρσει έφερε στον Ολυμπιακό ίσως τον πρώτο τίτλο της χρονιάς, αφοί οι προσωπικές του ενέργειες και η ευστοχία του έξω από την γραμμή του τρίποντου έδωσαν την ώθηση που δεν πήρε ποτέ η ομάδα την περασμένη σεζόν. Η ατομική ποιότητα αύξησε την συλλογική σημαντικά, ο Μπαρτζώκας καλείται να βρει τη λύση να χωρέσει τους πάντες και όταν γυρίσουν και οι τραυματίες θα μπορεί να έχει καλύτερη άποψη για το έμψυχο δυναμικό.
Μία ποιότητα που με Βιλντόσα, Ντόρσει και Βεζένκοφ αναβαθμίζεται στο έπακρον και όπως φάνηκε στο πρώτο ημίχρονο κυρίως, κάνει τον Ολυμπιακό πληθωρικό και με περισσότερα επιθετικά όπλα στη διάθεσή του. Φαίνεται πώς το τρίποντο θα είναι η μεγαλύτερη ερυθρόλευκη απειλή για τον αντίπαλο με τον Ντόρσεϊ να έχει ήδη δείξει τι μπορεί να κάνει με την επιστροφή του και αναμένεται η πλήρης ενσωμάτωση του Φουρνιέ...
Το καλοκαιρινό μίνι σήριαλ της παραμονής ή όχι του Πετρούσεφ στον Ολυμπιακό και την παραχώρηση του ως δανεικός στον Ερυθρό Αστέρα τελείωσε άδοξα για τον τελευταίο με τον Γιώργο Μπαρτζώκα να μην ρισκάρει και να επιλεγεί να τον κρατήσει εμπιστευόμενος τις προπονητικές του ικανότητες. Ο Σέρβος ψηλός είναι μεγάλο κεφάλαιο για τους Πειραιώτες και εκείνος καλούταν στη Ρόδο να δείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε δύο θέσεις με την ίδια άνεση. Οι 18 του πόντοι, αλλά και τα 8 ριμπάουντ που κατέβασε αποδεικνύουν το σωστό της απόφασης του Έλληνα τεχνικού να τον κρατήσει και ένας τέτοιος παίκτης είναι πάντα χρήσιμος σε οποιοδήποτε ρόστερ. Σαφώς και η αδυναμία που έχει αμυντικά στη θέση 5 είναι χτυπητή και ο Αταμάν προσπάθησε να το εκμεταλλευτεί, όμως η οξυδέρκεια του επιθετικά και οι πολλοί τρόποι που βρίσκει για να βάζει τη μπάλα στο καλάθι μειώνουν την παθογένεια που έχει μη μπορώντας να αμυνθεί ικανοποιητικά απέναντι στον Λεσόρ.
Όσον αφορά τον Ράιτ, κλήθηκε στη Ρόδο να παίξει τόσο για τον Μιλουτίνοφ όσο και για τον Φαλ αποδεικνύοντας πώς είναι "άγουρος" για να αναλάβει καθοριστικό ρόλο. Έχει τη δύναμη να σπρώξει και την ικανότητα να δημιουργήσει, όμως υστερεί στο κομμάτι της αντίληψης και φαίνεται πως θα συμβιβαστεί στον ρόλο του τρίτου σέντερ στην ιεραρχία για την ώρα.
Γενικότερα, ο Ολυμπιακός πέραν της κατάκτησης του πρώτου τίτλου της χρονιάς και το κόψιμο του νήματος πρώτος έχει να κρατήσει τη πολύ καλή του παρουσία έξω από τη γραμμή των 6, 75 που αποτυπώνεται σε ποσοστό 40% και αριθμητικά στο 10/25. Δηλαδή, όταν ο Φουρνιέ βρει το χέρι του, όταν γυρίσει ο Έβανς, ο Βιλντόσα πάρει τα πάνω του και ο Πίτερς θυμηθεί τι έκανε την περσινή σεζόν, τότε που θα φτάσει το συνολικό ποσοστό; Εύλογο ερώτημα και από τα πιο ευχάριστα που έχει να σκεφτεί ο Γιώργος Μπαρτζώκας... Αμυντικά, ο Ολυμπιακός δεν ήταν καλός, αφού δέχθηκε 85 πόντους σε ένα παιχνίδι που κύλησε στο ρυθμό του, αλλά συνυπολογίζοντας τις απουσίες των ψηλών που παίζουν μείζονα ρόλο στην αμυντική λειτουργία, όπως φυσικά και την μεγάλη ποιότητα του Παναθηναϊκού σε συνδυασμό με το πρώιμο της εποχής μάλλον δεν έχει σπουδαία σημασία να δοθεί μεγάλη βαρύτητα. Αν ο Μπαρτζώκας βρει τον τρόπο να χωρέσει τους πάντες στον δικό του τρόπο παιχνιδιού και βρει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ παικτών που επιθετικά εκτοξεύουν τον Ολυμπιακό και θέλουν να έχουν την μπάλα περισσότερο στα χέρια τους ίσως ο Ολυμπιακός σβήσει και πάνω από μία τούρτα στο κλείσιμο ενός αιώνα ύπαρξης, κάτι που αποτελεί και το ζητούμενο στο "ερυθρόλευκο στρατόπεδο".
Παναθηναϊκός: Πρώτο επίσημο δείγμα θετικό παρά την ήττα και περιμένει τους κομβικούς να φορτσάρουν!
Ο Εργκίν Αταμάν είχε πολλούς λόγους να αμφιβάλει για το αν θα κερδίσει η ομάδα του στον τελικό των ανέτοιμων, αφού ο Παναθηναϊκός προέρχεται από "κακή" προετοιμασία δίχως ποτέ να είναι πλήρης και στα φιλικά προετοιμασίας δεν εμφάνισε και την καλύτερη εικόνα. Οσμάν και Αντετοκούμπο για διαφορετικούς λόγους έμειναν εκτός από την διοργάνωση, αφού ο πρώτος ήταν απόφαση του προπονητή να κοπεί, ο Έλληνας σέντερ τραυματίστηκε λίγες μέρες πριν, ενώ ο Λορέντζο Μπράουν αν δεν συνέχιζε με ατομικό μέχρι και την τελευταία προπόνηση ίσως να ήταν εντός δωδεκάδας.
Ξεκίνησε τον τελικό ένα βήμα πίσω σε τρεξίματα από τον Ολυμπιακό και μέχρι το ημίχρονο δεν είχε βρει τον τρόπο να τον αφήσει πίσω του. Παρά το γεγονός αυτό ενδεχόμενη κατάκτηση του Super Cup από τους "πράσινους" δεν θα άφηνε κανέναν έκπληκτο και πιθανότατα αυτό δείχνει την ποιότητα των δύο ομάδων. Η διαφορά που πήρε λίγο πριν τη λήξη του τρίτου δεκαλέπτου {57-62, +5} ήταν το καθοριστικό σημείο του αγώνα και η στιγμιαία πνευματική ανικανότητα της {εκείνης} πεντάδας να διαχειριστεί αυτό το προβάδισμα έφερε τον Παναθηναϊκό ξανά πίσω στο σκορ και μάλιστα πολύ γρήγορα.
Αν μπορεί να κρατήσει κάτι ο Παναθηναϊκός από αυτόν τον τελικό της Ρόδου είναι η απόδοση πρωτίστως του φυσικού του ηγέτη, αλλά και του Μάριους Γκριγκόνις, ο οποίος ήταν η ευχάριστη έκπληξη για τον Τούρκο Προπονητή. Ο Κώστας Σλούκας έδειξε το ίδιο αποδοτικός με το περσινό τελικό στάδιο της χρονιάς, πήρε πάνω του τις φάσεις και το διάβασμα του αγώνα παραμένει το δυνατό του όπλο απέναντι στον αντίπαλο προπονητή που προσπαθούσε να τον εκθέσει μέσω της αμυντικής του αδυναμίας, ειδικότερα μέσω των σκριν. "Κουβάλησε" τον Παναθηναϊκό, όταν η μπάλα "έκαιγε" έβγαινε μπροστά ως συνήθως και δείχνει να το έχει πιάσει από εκεί που το άφησε πέρσι και συγκεκριμένα στους περσινούς τελικούς. Από την άλλη ο Λιθουανός{19 πόντους, 4/6 τρίποντα} πήρε το όπλο του και έγινε παράγοντας του αγώνα χάρη στην εκτελεστική του δεινότητα από μακριά. Από εκεί που δεν το περίμενε κανένας ο Γκριγκόνις έδειξε την ποιότητα του και την θέληση του να μην αφήσει τον Οσμάν να περάσει εύκολα στη θέση 3.
Η απόδοση του "Γκρίγκο" ως καθαρό 3αρι έφερε τον Παπαπέτρου στην θέση 4, καθώς Χουάντσο και Μήτογλου κινήθηκαν σε ρηχά νερά με τον πρώτο να δυσκολεύεται ακόμη να συγκρατήσει και την μπάλα στα χέρια του. Η σωματοδομή του υπαρχηγού του "τριφυλλιού" του δίνει την δυνατότητα να ανέβει και να αγωνιστεί με άνεση ως Power Forward και η εντολή του Αταμάν ήταν να μην αφήσει τον αθόρυβο Βεζένκοφ των 20 πόντων να πάρει ανάσα. Δεν το πέτυχε στο απόλυτο, ωστόσο φυσικά και περιόρισε τη δράση του ασχέτως αν εκείνος σταμάτησε στους 20 πόντους, δείγμα της ποιότητας του που τον καθιστά αυτομάτως την καλύτερη και πιο σπουδαία ευρωπαϊκή μεταγραφή.
Είναι απορίας άξιο γιατί ο Γιουρτσεβέν δεν κλήθηκε από τον Αταμάν να παίξει περισσότερο από τα παράλογα έξι λεπτά που του έδωσε αν σκεφτεί κανείς πως ήταν ο καλύτερος παίκτης στα φιλικά προετοιμασίας και εκείνος που συγκέντρωσε όλα τα φώτα πάνω του. Άλλωστε, έδειξε πως και να ποστάρει ξέρει και μάλιστα σε εξαιρετικό βαθμό και το μεγαλύτερο του όπλο, αυτό των επιθετικών ριμπάουντ το χρησιμοποιεί σε κάθε παιχνίδι που έχει αγωνιστεί μέχρι στιγμής. Επιπλέον, τα νεύρα του Λεσόρ και ο συσσωρεμένος θυμός από την φθορά εκεί στα "ψηλά" δεν άφησε ίχνος καθαρού μυαλού στον Γάλλο παρότι ήταν από τους καθοριστικούς παίκτες για τους "πράσινους". Άλλος ένας σοβαρός λόγος που θα έπρεπε να λάβει υπόψιν ο Αταμάν και να ρίξει τον Τούρκο ψηλό στο παιχνίδι.
Συνολικά, με τον Ολυμπιακό να βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά αυτή την εποχή λόγω της καλύτερης και πιο ποιοτικής προετοιμασίας, ο Παναθηναϊκός φεύγει από τη Ρόδο με άδεια χέρια, αλλά έχοντας αποδείξει πως ακόμη και χωρίς κομβικούς παίκτες στη διάθεση του{Οσμάν, Μπράουν αρχικώς και δευτερευόντως Αντετοκούμπο} μπορούσε να κερδίσει τον Ολυμπιακό χάρη μονάχα στην ποιότητα του ως ομάδα.
ΥΓ: Αν είναι ποτέ δυνατόν το ζήτημα με την μπασκέτα να λύνεται μετά από μισή ώρα. Ένα γήπεδο- στολίδι για την Ρόδο, το οποίο φέτος αναβαθμίστηκε με την προσθήκη δύο νέων κερκίδων που αύξησε την χωρητικότητα σημαντικά. Τέτοια ζητήματα σαφώς και μπορούν να συμβούν, όμως ένα ράγισμα ή ένα σπάσιμο πρέπει και είναι αναγκαίο να διορθωθεί το συντομότερο και φυσικά η ποιότητα της μπασκέτας να είναι εφάμιλλη με εκείνη του νέου γηπέδου...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου