Η Εθνική Ελλάδος μοιάζει με τρένο που αρνείται να βγει από την πορεία του, η νίκη κόντρα στην Ιρλανδία είναι η απόδειξη της σοβαρής δουλειάς ενός Σέρβου, ο οποίος κατάφερε το απόλυτο στα "τυφλά" μιας Εθνικής ομάδας που μετά από δεκαετίες είναι έτοιμη να σε πείσει να την αγαπήσεις, να την νιώσεις, να την απολαύσεις! Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Δεν ήταν εύκολο. Καθόλου. Γυρνάς θριαμβευτής από το Γουέμπλεϊ έχοντας πραγματοποιήσει έναν άθλο, ο οποίος δεν σηκώνει την παραμικρή αμφισβήτηση και οφείλεις μέσα σε τρείς μέρες να ανασυνταχθείς, να μαζέψεις την περηφάνεια που σκόρπισες σε όλους και να την μετατρέψεις σε σοβαρότητα και σύνεση, ώσπου να αποδείξεις την Κυριακή το βράδυ πως το κατόρθωμα της Πέμπτης(γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) δεν ήταν πυροτέχνημα και ούτε τρέλα της μίας βραδιάς.
Το γιατί συνέβη αυτός ο άθλος αναλύθηκε διεξοδικά στο προηγούμενο άρθρο και σίγουρα δεν ήταν τύχη αλλά ικανότητα και μόνο. Τα όσα έγιναν στην Αγγλία και στο Γουέμπλεϊ έπρεπε να μείνουν πίσω, έτσι ώστε η Εθνική ομάδα να επιβεβαιώσει κόντρα στην Ιρλανδία την ξεκάθαρη αγωνιστική βελτίωση αλλά και το μεγάλο... άλμα που έχει κάνει σε μόλις τέσσερεις αγώνες υπό τις οδηγίες του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Πιθανό στραβοπάτημα απέναντι στην Ιρλανδία θα έφερνε ξανά την αμφισβήτηση στο προσκήνιο και η πίστη που είχε αρχίσει να "ανθίζει" θα έπεφτε στο κενό σε μόλις τρείς μέρες. Εξάλλου, χρειάζεται ο καθένας από εμάς χρόνο να συνηθίσει στις νίκες, πόσο μάλλον στις υπερβάσεις, αφού ακόμη και ο Βαγγέλης Παυλίδης μετά από το παιχνίδι της ζωής του την περασμένη Πέμπτη θα "τσιμπιόταν" αρκετές φορές μέχρι να συνειδητοποιήσει τι πραγματικά συνέβη.
Εμφάνιση για σεμινάριο και ένας προπονητής που εμπνέει εμπιστοσύνη!
Μπορεί να είναι η πρώτη του φορά σε συνθήκες Εθνικής ομάδας, αλλά δεν φαίνεται να έχει δυσκολίες ούτε να μην ξέρει πως να κινηθεί. Ο Ιβάν έχει καθίσει στον "γαλανόλευκο" πάγκο σε ότι αφορά επίσημα παιχνίδια μόνο τέσσερις φορές, αλλά ο ... άτιμος έχει βρει τον τρόπο να περάσει τη φιλοσοφία του και να βάλει τους κανόνες του. Τον ξέρουμε τι θέλει από τις ομάδες του. Παιχνίδι κατοχής που από την άμυνα θα καταλήγει στην επίθεση, έλεγχο του ρυθμού και νοοτροπία αυτοθυσίας.
Μόνο αυτός θα μπορούσε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να επιβληθεί και να επηρεάσει τους παίκτες του σε βαθμό να πηγαίνουν στο Γουέμπλεϊ και να είναι καλύτεροι από τους Άγγλους και φιναλίστ του EURO. Έχει αυτό το μαγικό ραβδάκι που κάνει τους πάντες να τον υπακούν, να τον σέβονται και να προσπαθούν να τον βγάλουν ασπροπρόσωπο. Πράγματι, δεν υπήρχε καλύτερη επιλογή από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον "γαλανόλευκο πάγκο"...
Είναι γεγονός πως νίκες κόντρα σε ομάδες τύπου Ιρλανδίας τις έχουμε στο τσεπάκι τα τελευταία χρόνια. Επί Γκουστάβο Πογιέτ η Ελλάδα κέρδιζε ομάδες αυτής της ταχύτητας, όμως πλέον αυτό που σε κάνει να αισιόδοξείς δεν είναι μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Είναι η συνολική εικόνα μιας ομάδας που 90 λεπτά ήταν κυρίαρχη, όριζε το ρυθμό και ήξερε τι και πώς να το πάρει οπότε και όταν θέλει. Και ας ήταν απέναντι η Ιρλανδία...
Αυτή η διαφοροποίηση οφείλεται στην αλλαγή ομοσπονδιακού τεχνικού. Ο Ουρουγουανός κέρδιζε και αυτός εύκολα ή δύσκολα την Ιρλανδία, όμως δεν είχε την ίδια επίδραση στους παίκτες του. Χωρίς να θέλω να τον ψέξω, αφού ούτως ή άλλως έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το επίπεδο της Εθνικής αυτή τη περίοδο.
Κόντρα στην Ιρλανδία η Ελλάδα ήταν απλωμένη στο γήπεδο "πολιορκώντας" συνεχώς την ιρλανδική άμυνα και φτάνοντας πολύ συχνά στην περιοχή του Κέλεχερ. Το πρώτο ημίχρονο έληξε αδίκως στο "zero" από πλευράς μας, αφού δικαιούμασταν τουλάχιστον ένα τέρμα με βάση τις ευκαιρίες. Αποκορύφωμα αυτών ήταν η τελική του Γιαννούλη που προήλθε από ομαδική συνεργασία 20 πασών για να έρθει ο αριστερός οπισθοφύλακας της Άουγκσμπουργκ σε θέση βολής και τελικώς να χάσει από τον Κέλεχερ που στο πρώτο ημίχρονο κράτησε μόνος την Ιρλανδία στο παιχνίδι.
Έβλεπες όμως τη γλώσσα του σώματος στο δεύτερο ημίχρονο και με την εκκίνηση αυτού στόχος ήταν το γρήγορο γκολ που θα έγερνε την πλάστιγγα στην "γαλανόλευκη" πλευρά. Ο αρχηγός επιβεβαίωσε το "φαρμακερό" του πόδι και φρόντισε να ανοίξει το σκορ με δόση τύχης απλοποιώντας την κατάσταση. Φυσικά αφιερωμένο στον Τζορτζ, απώλεια που δεν επουλώνεται ποτέ στο 100% όσο και να προσπαθήσεις.
Όλο το δεύτερο ημίχρονο ήταν "γαλανόλευκο" όπως και το πρώτο με φάσεις και απειλές στο αντίπαλο τρίτο. Απόλυτος έλεγχος και εικόνα κυριαρχίας. Η οξυδέρκεια του Μάνταλου στις καθυστερήσεις να κυνηγήσει τη φάση ανταμείφθηκε με δεύτερο γκολ, το οποίο "σφράγισε" μια νίκη καθαρή και δίκαιη. Ίσως το τελικό 2-0 να μην αντικατοπτρίζει την εικόνα του παιχνιδιού και αυτό τιμά την ομάδα του Ιβάν τρεις μέρες μετά το έπος.
Η Ελλάδα "εθίζεται" στις νίκες και αποκτά νοοτροπία νικητή!
Σε μια Εθνική ομάδα που οι "πληγές" της δεν κλείνουν τόσο εύκολα ελέω των αποτυχιών της τελευταίας δεκαετίας είναι σημαντικό να υπάρξει σταδιακή βελτίωση και να οριωθετηθουν κάποιοι πρώτοι στόχοι, ειδικά μετά από αλλαγή προπονητή. Αυτό ακριβώς έπραξε και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Κατάφερε να πάρει το 100% από τους πάντες σε αυτή την τετράδα αγώνων μη έχοντας πλήρη γνώση της λειτουργίας μιας Εθνικής ομάδας.
Πρώτο του μέλημα ήταν η Ελλάδα μετά από έναν οδυνηρό αποκλεισμό να μάθει να κερδίζει ανεξαρτήτως εμφάνισης και απόδοσης. Βέβαια, είδαμε πως η Εθνική και έμαθε στις νίκες έχοντας το απόλυτο 4Χ4, αλλά τις πήρε ούσα κυρίαρχη πάνω στο χορτάρι σε κάθε παιχνίδι της στο Nations League.
12 βαθμοί και το έπος του Γουέμπλεϊ συνιστούν έναν ονειρικό μήνα(Σεπτέμβριο και Οκτώβριο) που η Ελλάδα δεν άφησε πόντο να πέσει χάμω και με την αγωνιστική της εικόνα επιβεβαίωσε πως υπάρχει πρόοδος. Φυσικά, ο χαρακτηρισμός ονειρικός αφορά αμιγώς το αγωνιστική κομμάτι, αφού και το Μουντιάλ να έπαιρνε η Εθνική ο χαμός του Τζόρτζ επισκιάζει τα πάντα.
Κατά τα άλλα, ο προπονητής εμπνέει εμπιστοσύνη και αυτό κάνει τα πάντα πιο εύκολα, αφού ο κόσμος στέκεται στο πλευρό της Εθνικής δείχνοντας την πίστη του και την αφοσίωση του σε μια περίοδο που η τοξικότητα στο ελληνικό πρωτάθλημα παραμένει στο υψηλότερο επίπεδο. Η Εθνική είναι εκείνη που ενώνει τους πάντες με έναν προπονητή καθολικής προτίμησης που έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων.
Κλείνοντας, η επικράτηση αυτή που φέρνει την Ελλάδα μια ανάσα από την κατοχύρωση της πρώτης θέσης είναι αφιερωμένη στον αδικοχαμένο Τζόρτζ. Μετά το τέλος του αγώνα οι διεθνείς μας έκαναν το γύρο του γηπέδου κρατώντας την φανέλα του Τζόρτζ Μπάλντοκ ψηλά ξεσπώντας παράλληλα σε δάκρυα συγκίνησης. Η συναισθηματική φόρτιση αυτές τις μέρες είναι λογική και οι Έλληνες παίκτες αξίζουν τα συγχαρητήρια όσον αφορά την πνευματική υγεία που εκπέμπουν ξεχωρίζοντας το αγωνιστικό που αποτελεί υποχρέωση από το τραγικό αυτό συμβάν.
Αν η Ελλάδα συνέχισει στο ίδιο τέμπο και τον Νοέμβριο ίσως να μιλάμε για οριστική επιστροφή στην κανονικότητα, ακόμη και αν δεν έχει διασφαλιστεί η ελληνική συμμετοχή στο επικείμενο Μουντιάλ. Το σίγουρο είναι ότι αυτό που παρουσιάζεται στο χορτάρι σε πείθει, σε ιντριγκάρει και σε προτρέπει να αγαπήσεις ξανά και να ακολουθείς πιστά την "γαλανόλευκη". Ίσως έφτασε η ώρα της απόλαυσης ξανά μετά από μια δεκαετία..
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου