Ο Άρης Αρμένης γράφει για τη νικηφόρα ευρωπαϊκή πρεμιέρα του Παναθηναϊκού σε έναν πραγματικό μαραθώνιο μπόλικης ποιότητας, το βάθος του "τριφυλλιού" που είναι αρκετό για να κερδίζει ομάδες σαν την Άλμπα και την πολυτέλεια του Εργκίν Αταμάν να κερδίζει η ομάδα του χωρίς να είναι στο 100%.
Εκεί όπου γράφτηκε η πιο εντυπωσιακή αθλητική μπασκετική ιστορία τον τελευταίο χρόνο με πρωταγωνιστή τον Παναθηναϊκό του Εργκίν Αταμάν, από εκεί ξεκινάει τις φετινές του υποχρεώσεις ο Πρωταθλητής Ευρώπης. Επιστροφή στο Βερολίνο, στον τόπο του "εγκλήματος".
Μετά από έναν χαμένο τελικό και μία ήττα από τον Ολυμπιακό που πάντα αλλάζει το κλίμα στον ηττημένο, ο Παναθηναϊκός πήγαινε ομολογουμένως για συντριβή κόντρα και προς την "άσημη" Άλμπα Βερολίνου. Όχι μόνο επειδή είναι πρωταθλητής Ευρώπης και έπρεπε να ξεκινήσει εμφατικά στον δρόμο υπεράσπισης του στέμματος, αλλά και γιατί ο αντίπαλος ήταν πολλά επίπεδα κάτω. Συγκεκριμένα, η Άλμπα όπως πέρυσι, έτσι και τώρα παραμένει μία ομάδα σε καμία των περιπτώσεων επιπέδου Euroleague. Κανείς δεν ξέρει γιατί πήρε το "πράσινο φως" να συνεχίσει να αγωνίζεται στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση...
Αν και η συντριβή δεν ήρθε{εντάξει, δεν αποτελούσε και αυτοσκοπό} ο Παναθηναϊκός πήγε στο Βερολίνο και έπραξε τα δέοντα. Έκανε το καθήκον του ως πρωταθλητής Ευρώπης. Έπρεπε να νικήσει. Το έκανε και αυτό μετράει στο κάτω κάτω της γραφής. Ποιος θα θυμάται στο τέλος τα "νεκρά" διαστήματα του Παναθηναϊκού στην 1η από τις 34 συνολικά αγωνιστικές της διοργάνωσης;
Δεν γινόταν να χάσει και για αυτό δεν έχασε!
Όταν από τη μία πλευρά βρίσκεται ο τελευταίος νικητής της διοργάνωσης και από την άλλη ο τελευταίος{στην κυριολεξία} στην περσινή τελική βαθμολογία, τότε πόσες πιθανότητες δίνετε εσείς να χάσει ο πρώτος; Μάλλον ελάχιστες, έως μηδαμινές λέω εγώ. Και προφανώς θα συμφωνείτε και εσείς.
Πλέον στον Παναθηναϊκό ούτε πρέπει και πιθανότατα ούτε θα υπάρχει χαλάρωση. Όταν είσαι πρωταθλητής της Ευρωλίγκας και θεωρείσαι η κορυφαία και πιο ποιοτική ομάδα, η οποία σαφώς και έχει τον στόχο της διατήρησης της κορυφής, τότε αν αντιμετωπίζεις τα παιχνίδια με το μότο "η ποιότητα με πάει μόνη της" θα πέσεις στην παγίδα. Ο Παναθηναϊκός οφείλει πρώτα από όλα να σεβαστεί τον εαυτό του, την πολύ καλή του ομάδα και στην πορεία υπεράσπισης του 7ου αστεριού να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη.
Ωστόσο, έχω την εντύπωση πως αν παιζόταν ένα Άλμπα- Παναθηναϊκός για μία ζωή ο νικητής θα φορούσε πράσινα και πάλι. Δεν χρειάζονταν πολλά πράγματα σωστά για να κερδίσει το "τριφύλλι". Όπως φάνηκε αρκούσε ο καλός Σλούκας και η δημιουργική του ικανότητα, ένας "σβηστός" Νάν που να παίζει στο 50% και ένας Λεσόρ να θυμίσει σε όλους γιατί πήρε παραμάζωμα τους πάντες και τα πάντα την περασμένη σεζόν.
Ο "ανεβασμένος" Χουάντσο, ο σίγουρος Σλούκας και η προσαρμογή του Οσμάν!
Αυτός που δίνει το δικαίωμα στον Αταμάν να σκάσει ένα χαμόγελο είναι ο Χουάντσο. Ο Ισπανός φόργουορντ ούτως ή άλλως θα έπαιζε αρκετά σε αυτό το παιχνίδι, αλλά τα γρήγορα 3 φάουλ του Μήτογλου ανάγκασαν τον Τούρκο πρωταθλητή να τον βάλει στην εξίσωση νωρίτερα από όσο θα περίμενε κανείς. Επιθετικά πήρε πολύ καλό βαθμό σουτάροντας κυρίως έξω από την γραμμή του τριπόντου, στοιχείο που το έχει βάλει στο παιχνίδι του χρόνια τώρα ασχέτως αν πέρυσι δεν είχε την αναμενόμενη διάρκεια. Αν σταθεροποιήσει το ποσοστό του ο Αταμάν θα μπορεί να υπολογίζει πως οι μεταγραφές από τρεις έγιναν τέσσερεις... Αμυντικά ήταν κακός και δεν έδειξε το καλό του πρόσωπο όπως συνηθίζει χάνοντας πολλές μονομαχίες από τους ψηλούς της Άλμπα κάτω από το καλάθι, όμως παιχνίδι με το παιχνίδι θα βρει την κατάλληλη ισορροπία. Άλλωστε, αυτό είναι κάτι που του το επιτρέπει και η ποιότητα του.
Τώρα για τον Κώστα Σλούκα τι μπορεί να πει κανείς; Όταν τον χρειάζεται η ομάδα του είναι πάντα εκεί να ηγηθεί και να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά ανεξαρτήτου τελικού αποτελέσματος. Η ανάκαμψη των γηπεδούχων δεν κράτησε πολύ με εντολή Σλούκα, ο οποίος με ένα τρίποντο διέλυσε κάθε ελπίδα της ομάδας του Γκονζάλες. Το 75-79 έγινε 75-82 δια χειρός του "πράσινου" αρχηγού που το πήρε πάνω του και "ανακοίνωσε" την λήξη του αγώνα.
Αυτό που χρίζει συζήτησης είναι η συνεργασία και η πολύ καλή χημεία που έχει προλάβει να βρει με τον νεοαποκτηθέντα Γιούρτσεβεν. Ο Τούρκος ψηλός με το που ανακοινώθηκε δήλωσε πως περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία τις ασίστ του Σλούκα και ο Έλληνας γκαρντ έσπευσε να του κάνει το χατίρι από νωρίς. Φαίνεται πως έχουν βρει έναν κώδικα επικοινωνίας που στα μάτια του θεατή φαντάζει εξαιρετικός. Και έπεται συνέχεια...
Εκείνος που έδειξε πως χρειάζεται ακόμα χρόνο προσαρμογής είναι ο Οσμάν. Ο Τούρκος φόργουορντ είναι το τελευταίο χρονικά μεταγραφικό απόκτημα των "πρασίνων" και φυσικά δεν γίνεται με το πάτημα ενός κουμπιού να κάνει "παπάδες". Και οι παίκτες άνθρωποι είναι και πρέπει και αυτή η παράμετρος να υπολογιστεί από τους προπονητές του... καναπέ που τα ξέρουν όλα... Η αλήθεια είναι πως όσο έπαιξε στο "4" έδειχνε 'ένα- δύο βήματα πίσω σε σχέση με τους υπόλοιπους από άποψη φυσικής κατάστασης, πρωτίστως και δευτερευόντως, ευρωπαϊκής τακτικής, αφού έχουν περάσει αρκετά χρόνια από όταν έπαιζε στην Εφές. Αλίμονο αν έπαιζε στα "κόκκινα" από τις αρχές του Οκτώβρη...
Ατομικά για τους υπόλοιπους, ο Λεσόρ{14 πόντους, 8 ριμπάουντ} έπαιξε όσο όσο για να προβληματίσει την αντίπαλη ρακέτα και κατάλαβε ο Γάλλος πως φέτος θα είναι μεν το πρώτο βιολί, αλλά ο αριθμός των δοξαριών θα ελαττωθεί δε με τον Γιούρτσεβεν δεύτερο στην ιεραρχία που ας είμαστε ειλικρινείς δεν είναι Μπαλτσερόφσκι... Παρόλα αυτά έπαιξε 27 λεπτά και μάλιστα για τουλάχιστον ένα λεπτό βρέθηκε στην ίδια πεντάδα με τον πρώην παίκτη των Γιούτα Τζαζ με τον Αταμάν να τον τοποθετεί στον '4" και τον Τούρκο στο "5". Σίγουρα κερδίζεις τις περισσότερες μάχες στον "αιθέρα" με αυτόν τον τρόπο, όμως χάνεις σε πολλά άλλα. Η κυκλοφορία και οι καλές αποστάσεις πάνε... περίπατο και όταν μιλάμε για ομάδα Αταμάν αν αυτά τα δύο στοιχεία αγνοούνται, τότε κάτι πάει στραβά. Για το λόγο αυτό, αυτό το σχήμα δεν θα το ξαναδούμε εκτός κι αν παραστεί τεράστια ανάγκη.
Και κάτι τελευταίο. Ο Αταμάν μπορεί να κρατήσει και να απολαμβάνει ένα εξαιρετικό στατιστικό. 21 ασίστ για μόλις 4 λάθη! Ομαδική δουλειά, ομαδική νίκη.
Στο σύνολο, η ποιότητα των "πρασίνων" ήταν αρκετή για να έρθει η πρώτη νίκη στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν. Χωρίς να 'φορτσάρει" και παίζοντας σβηστά κέρδισε με διαφορά δέκα πόντων{όχι πως θα παίξει ρόλο η διαφορά στα παιχνίδια των δύο ομάδων} δείχνοντας μερικούς από τους περσινούς αυτοματισμούς. Ξεκινά με τον σωστό τρόπο, νίκησε μία ομάδα που πάσα πάσα πιθανότητα θα βρεθεί τελευταία τον Απρίλιο και προχωρά τώρα στο νέο και ¨καταπράσινο" ΟΑΚΑ για να αντιμετωπίσει την Μπάγερν που έκανε την μεγάλη έκπληξη νωρίς νωρίς νικώντας την Ρεάλ στην έδρα της.
Απόδειξη αυτή η έκπληξη πως δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος σε έναν μπασκετικό μαραθώνιο που ξεχειλίζει από ποιότητα!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου