Ο Παναθηναϊκός γυρνάει από την Βοσνία μονάχα με τον βαθμό της ισοπαλίας στις αποσκευές του, δείγμα πως παρά την αγωνιστική βελτίωση που επέδειξε δεν έχει καταφέρει ακόμη να νικά με σταθερότητα. Η ομάδα του Αλόνσο συνεχίζει να προβληματίζει και όσο οι νίκες δεν έρχονται τόσο η εσωστρέφεια θα την παίρνει μαζί της. Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Μία ακόμη γκέλα ολκής για τον φετινό Παναθηναϊκό που συνεχίζει να προβληματίζει και στο τέλος η ουσία να του είναι άγνωστη λέξη. Ποια είναι η ουσία; Η νίκη ασφαλώς. Είναι γεγονός πως η ομάδα του Αλόνσο δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να κερδίζει με μία Χ σταθερότητα, αδυνατεί να κάνει ένα σερί νικών που θα της διώξει την πίεση και το άγχος και αυτό δημιουργεί ένα περίεργο κλίμα στην ομάδα.
Δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός που έχει χρηματιστηριακή αξία κοντά στα 110 εκατομμύρια να μην κερδίζει μία ομάδα που αντίστοιχα έχει 100 εκατομμύρια κάτω. Δεν είναι ούτε Ιούλιος, ούτε Αύγουστος για να υπάρχει η δικαιολογία 'δεν είναι έτοιμη η ομάδα". Ασφαλώς και τώρα τον Οκτώβριο καμία ομάδα δεν βρίσκεται στο επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας, αλλά ομάδες σαν την Μπόρατς τις κερδίζεις και πας παρακάτω. Έτσι, δεν είναι;
Επιτέλους δεν πέταξε στα σκουπίδια ένα ημίχρονο, αλλά...
Αυτή τη φορά και μετά από δεκάδες αγώνες, ο Παναθηναϊκός μπήκε στο παιχνίδι με φανερό στόχο να προηγηθεί από νωρίς και να απλοποιήσει την υπόθεση νίκη. Το κατάφερε και μάλιστα αρκετά νωρίς, συγκεκριμένα στο 10'. Ένα γκολ, το οποίο είναι το κορυφαίο από άποψη συνεργασίας στον φετινό Παναθηναϊκό. 6-7 πάσες, η μπάλα φτάνει στον Μλαντένοβιτς και ο Μπακασέτας αξιοποιεί ιδανικά με υποδειγματικό πλασέ την ασίστ του Σέρβου.
Λίγα λεπτά μετά θα μπορούσε να γίνει το 2-0, αλλά ο Σπόραρ που πήρε φανέλα βασικού από τον "τολμηρό" και πάλι Αλόνσο δεν μπόρεσε να στείλει την μπάλα στο "πλεχτό". Γενικότερα, το πρώτο ημίχρονο ήταν ολοκληρωτικά και δίχως καμία αμφισβήτηση "πράσινο". Αλλά, τι να το κάνεις αυτό το υπέροχο γκολ στο επίσης πολύ καλό πρώτο ημίχρονο, όταν στο τέλος από το ταμείο λείπουν δύο βαθμοί; Τι να το κάνεις που η συνύπαρξη Τσέριν- Μαξίμοβιτς ήταν ότι καλύτερο έχει συμβεί στη μεσαία γραμμή με τον Αλόνσο στον πάγκο, όταν δεν κερδίζεις;
Ο Παναθηναϊκός έχασε τεράστια ευκαιρία στη Βοσνία και παρά την βελτίωση του οι δύο βαθμοί που έχασε δεν γυρίζουν πίσω με τίποτα. Η επιθετική ανάπτυξη έγινε καλύτερη και σε αυτό συνέβαλε το δίδυμο Τσέριν- Μαξίμοβιτς στα χαφ. Ίσως αυτό το δίδυμο να πρέπει να διατηρηθεί από τον Αλόνσο αν και πόσο εύκολα αφήνεις στον πάγκο τον Αράο; Σπαζοκεφαλιά για τον Ουρουγουανό, αλλά αν Τσέριν και Μαξίμοβιτς αποδίδουν καλύτερα ως δίδυμο από κάθε άλλο, τότε ναι, αφήνεις στον πάγκο τον Βραζιλιάνο, αφού αυτή είναι η δύναμη του κέντρου, καλυτερεύει ολόκληρη την ομάδα.
Επιστρέφοντας στα του αγώνα, ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο ημίχρονο πιάστηκε στον ύπνο από μία στατική φάση των γηπεδούχων, όπου ο Ντεσπότοβιτς σηκώθηκε μόνος του δίχως την παραμικρή σκια δίπλα του και το 1-1 έγινε στα πρώτα πέντε λεπτά. Εκεί, τι κάνεις; Πάντως δεν πανικοβάλλεσαι, ειδικά όταν γνωρίζεις πως η ποιότητα σου σε σχέση με του αντιπάλου δεν συγκρίνονται ούτε κατά διάνοια.
Ο Αλόνσο συνέχισε στο ίδιο τέμπο βάζοντας τους Τετέ και Ιωννίδη για να αυξήσει την απειλή προς τον αντίπαλο από δύο παίκτες που ξέρει τι μπορεί να πάρει. Ο Σπόραρ έδωσε τη θέση του στον Έλληνα φορ, αφού πρώτα είχε χάσει το... άχαστο και δίχως υπερβολή ο Σλοβένος, χωρίς να φταίει αποκλειστικά για το τελικό αποτέλεσμα, έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία της ισοπαλίας.
Το δοκάρι του Τετέ ήταν η απόδειξη πως το "τριφύλλι" δεν είχε ούτε την τύχη με το μέρος του και όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο είναι απαραίτητη. Η αίσθηση ανωτερότητας πάνω στο χορτάρι αντιστοιχούσε με τους παίκτες του Αλόνσο, όμως όταν δεν νικάς ξεχνάς και εμφανίσεις και κάθε είδους ανωτερότητα. Το ενθαρρυντικό είναι η βελτίωση και η συγκέντρωση που έδειξε ο Παναθηναϊκός, όπως και ότι δεν σπατάλησε άλλο ένα πρώτο ημίχρονο, αλλά η δυναμική του αντιπάλου που παραπέμπει σε Καλλιθέα ή αν θέλετε Λεβαδειακό έρχεται σε σύγκρουση με την ισοπαλία και τον έναν βαθμό που πήραν οι δύο ομάδες.
Γκέλα που του αφαιρεί μία ζωή και τώρα Ολυμπιακός για το φιλί της ζωής!
Ο ένας βαθμός και η ισοπαλία μπορούν να χαρακτηριστούν διαφορετικά και ως βαρβάτη γκέλα. Είναι δεν είναι; Για την ακρίβεια όταν μιλάμε για τον φετινό Παναθηναϊκό είναι άλλη μία βαρβάτη γκέλα. Για σκεφτείτε λίγο, όπου Μπόρατς και Αστέρας ή και Καλλιθέα. Ποια η διαφορά; Μην σας πω ότι οι οι ελληνικές ομάδες αυτές είναι και καλύτερες.
Ο Αλόνσο ζει και εργάζεται στην Ελλάδα και αυτομάτως αυτή η γκέλα του αφαιρεί μία ζωή. Έχει κάνει πολλά λάθη, έχει όμως και την κύρια ευθύνη για την ευρωπαϊκή συνέχεια της ομάδας, οπότε ναι, λογική η αμφισβήτηση, αλλά μέχρι εκεί. Κάθε Αλόνσο στη θέση του σημερινού Αλόνσο θα ήταν υπό αμφισβήτηση εξαιτίας των τελευταίων 14 χρόνων που η ομάδα είναι χωρίς πρωτάθλημα. Ο Ουρουγουανός λοιπόν, φταίει για τα κακώς κείμενα των τελευταίων τριών μηνών και όχι των τελευταίων 14 χρόνων. Αλλά Ελλάδα μου το μεγαλείο σου...
Σαφώς, η ισοπαλία στη Βοσνία δεν είναι χαρμόσυνο γεγονός και ο χρόνος για τον Αλόνσο αρχίζει να τελειώνει σιγά σιγά. Πώς θα ηρεμήσει όμως ο προπονητής; Μόνο με νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει την ηρεμία σε εκείνον και σε ολόκληρο τον οργανισμό εδώ που έφτασαν τα πράγματα.
Η γκέλα πρέπει να ξεχαστεί γιατί ναι, ο Παναθηναϊκός και ο Αλόνσο είναι στο -1 ζωή, ωστόσο το φιλί της ζωής θα έρθει αύριο το βράδυ μονάχα αν κερδίσει τον "αιώνιο" και τροπαιούχο Ευρώπης. Είναι πλέον τελικός το ντέρμπι της Κυριακής για τους "πράσινους". Χάνεις, είσαι ένα βήμα κοντά στο να χαθείς. Κερδίζεις, ανατρέπεις τα πάντα και βάζεις φωτιά στο πρωτάθλημα. Ίδωμεν...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου