Ένα ντέρμπι "αιωνίων" που θα ξεχαστεί γρήγορα, ο Ολυμπιακός που βγαίνει μοναδικός κερδισμένος χάρη στην χρησιμοποίηση και στην απόδοση του "μικρού" Μπάμπη Κωστούλα, ο χρόνος του Παναθηναϊκού που μετράει επικίνδυνα αντίστροφα πλέον και η νίκη που αποτελεί το μόνο φάρμακο για την βαθμολογική "αναρρίχηση"! Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Άντε και τελείωσε το ντέρμπι αυτό. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν "κακό" και αποκρουστικό παιχνίδι, οι δύο ομάδες μοιράστηκαν από ένα ημίχρονο και στο τέλος "λευκή" ισοπαλία. Πάντα μετά το πέρας ενός τόσο σημαντικού παιχνιδιού θα ήταν καλό να κρατήσει κανείς δύο- τρεις στιγμές, οι οποίες θα αποτελούν σοβαρό λόγο για να θυμάται το παιχνίδι. Το θέμα είναι σε αυτό το ντέρμπι υπήρχαν;
Εε όλο και κάτι θα υπήρχε... Το πέναλτι που ισχυρίζονται οι μεν ότι έπρεπε να δοθεί και αντίστοιχα οι δε που χρησιμοποιούν τον κανονισμό{και σωστά πράττουν} είναι κάτι που θα μείνει στη μνήμη όλων μέχρι την επόμενη... αμφισβητούμενη φάση βεβαίως βεβαίως. Αυτές οι φάσεις όμως γίνονται, περνάνε και έρχονται νέες.
Αυτό που οφείλει να κρατήσει κανείς είναι η χρησιμοποίηση αρχικώς του νεαρού Μπάμπη Κωστούλα από τον "θαρραλέο" Μεντιλίμπαρ και κατ' επέκταση η πολύ καλή του απόδοση που ανέβασε όλο τον Ολυμπιακό στο δεύτερο ημίχρονο.
Ολυμπιακός: Παγκόσμια πρώτη στην Ελλάδα οι ακαδημίες σου να είναι βαρόμετρο και χρησιμότεροι από τις μεταγραφές σου!
Είναι γεγονός πως ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακό στο ντέρμπι δεν ήταν ούτε ο καλός Έσε, ούτε ο αρχηγικός Ρέτσος, ούτε το βαρόμετρο που λέγεται Κάρμο, ούτε φυσικά ο πρώτος σκόρερ Αγιούμπ Ελ Καμπί. Όταν όμως, ο κορυφαίος σε απόδοση ποδοσφαιριστής της ομάδας είναι ένα νέο παιδί που παίρνει το χρίσμα από τον προπονητή του να αγωνιστεί στο κορυφαίο παιχνίδι της χώρας, τότε κάτι καλό γίνεται είτε στον οργανισμό, είτε στον ίδιο τον προπονητή και τη νοοτροπία του.
Προσωπικά, βγάζω το καπέλο στον Ίβηρα τεχνικό που δεν φοβάται να ρίξει στα βαθιά παιδιά των ακαδημιών, έτσι ώστε να αποκτήσουν πρωτίστως εμπειρίες και γιατί όχι να μάθουν στην πίεση από νωρίς. Προσοχή όμως. Ο Μεντιλίμπαρ είναι από την Ισπανία και πιστεύει πως δεν χρειάζεται να λάβει τα συγχαρητήρια για την πράξη του αυτή, καθώς εκεί θεωρείται αυτονόητο να δίνονται ευκαιρίες σε παιδιά που βγαίνουν από τα σπλάχνα των ομάδων. Εδώ όμως senor Λουίς δεν συνηθίζουμε τέτοια πράγματα...
Στα του αγώνα, ο Ολυμπιακός είχε ένα κακό πρώτο ημίχρονο που δεν του επέτρεψε να δείξει την μεγάλη του ποιότητα συνολικά και ατομικά. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πει κανείς πως δεν βλεπόταν, όμως ήταν κατώτερος του Παναθηναϊκού και η μία και μοναδική φάση που είχε σε ένα 45λεπτο και μάλιστα εξαιτίας της γκάφας του αντίπαλου τερματοφύλακα, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Η επιλογή του Ολιβέιρα και η τοποθέτηση του πίσω από τον φορ δεν βγήκε στον Μεντιλίμπαρ με τον Πορτογάλο να δείχνει "βαρύς" ακόμα, κάτι λογικό σαφώς. Δεν δένουν όλοι οι παίκτες με την ομάδα κατευθείαν, ειδικά όταν δεν αποτελούν πρώτη επιλογή των προπονητών.
Στα μετόπισθεν, Κοστίνια και Ορτέγκα αντιμετώπισαν αρκετές δυσκολίες, αφού αμφότεροι δεν μένουν αξέχαστοι για τις αμυντικές τους ικανότητες, ενώ το Ροντινέι- Κοστίνια δεν φαίνεται να λειτουργεί με διάρκεια, τουλάχιστον όχι όσο ο Βραζιλιάνος αμελεί τα αμυντικά του καθήκοντα και δεν καλύπτει τον συμπαίκτη του. Με δύο λανθασμένες, εκ του αποτελέσματος, επιλογές του Βάσκου τεχνικού λοιπόν στην αρχική εντεκάδα, ο ίδιος όφειλε να καθαρίσει το μυαλό του και να διορθωθεί στο ημίχρονο.
Πράγματι, στο δεύτερο ημίχρονο εμφανίστηκε ένας άλλος Ολυμπιακός. Πολύ πιο κινητικός και με περισσότερη διάθεση να πάρει πρωτοβουλίες και να χτίσει παιχνίδι από πίσω. Η κυριότερη αιτία αυτής της αλλαγής οφείλεται στην κίνηση του Μεντιλίμπαρ να περάσει στο παιχνίδι τον νεαρό Κωστούλα αντί του νευρικού και εκτός κλίματος Ολιβέιρα. Έτσι, ξεκίνησε να κυριαρχεί με τον Κωστούλα κοντά στον Ελ Καμπί σε ένα σύστημα που έμοιαζε πολύ πιο επιθετικό από την αρχική διάταξη του 4-2-3-1.
Ωστόσο, η είσοδος του Γκαρσία και η επιλογή να παίξει ο Κωστούάς στο δεξί φτερό της επίθεσης δεν ευνόησε τον Ολυμπιακό και αν ο Αλόνσο ήταν πιο διαβασμένος εκείνη τη στιγμή, ίσως τώρα να μιλούσαμε διαφορετικά. Ήταν κάτι σαν δώρο για το "τριφύλλι" που δεν το εκμεταλλεύτηκε με την ευθύνη να βαραίνει τον Ουρουγουανό. Οι ευκαιρίες που βρήκε ο Ολυμπιακός στο δεύτερο ημίχρονο δεν έγιναν γκολ και μπροστά στο ενδεχόμενο μίας ήττας στο τέλος του αγώνα ο ρυθμός έπεσε με την ισοπαλία να είναι θεμιτή και από τους δύο. Κακά τα ψέματα.
Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός δεν μπόρεσε να κερδίσει δεν είχε λόγο να ρισκάρει για να χάσει. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Μεντιλίμπαρ δεν πήρε απολύτως τίποτα από τις καλοκαιρινές του μεταγραφές έχοντας τα βασικά του "εργαλεία" σε αδράνεια όπως φάνηκε. Αν εξαιρέσει κανείς το καλό αμυντικό δίδυμο και τον καλό Έσε, οι υπόλοιποι δεν έκαναν όσα έπρεπε. Το μεγαλύτερο κέρδος ήταν η πολύ καλή παρουσία του νεαρού Κωστούλα,{ήταν βασικός στην πρεμιέρα στον Βόλο, ενώ πήρε χρόνο και στην Γαλλία με τη Λυών}, ο οποίος απέδειξε πως στόχος της ομάδας είναι η ανάδειξη αυτών των παιδιών{πολύ καλός και πάλι ο Μουζακίτης} σε βασικά γρανάζια ακόμη και από την φετινή χρονιά. Και αυτό είναι έργο Μεντιλίμπαρ...
Παναθηναϊκός: Ο χρόνος που τελειώνει και η λέξη νίκη που αγνοείται!
Βλέποντας το πρώτο ημίχρονο του Παναθηναϊκού θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως αυτό το "παρατράγουδο" και η "παραφωνία" με τα πεταμένα- στα σκουπίδια- πρώτα ημίχρονα τείνει να τελειώνει σιγά σιγά. Όντως, αυτή τη φορά οι "πράσινοι" μπήκαν συγκεντρωμένα όντας πολύ κινητικοί με καλούς συνδυασμούς και ολοκληρωτική κυριαρχία στο πρώτο ημίχρονο. Αν μην τι άλλο δεν πήγε άλλο ένα 45λεπτο στο κάδο ανακύκλωσης...
Αυτό δείχνει πρόοδο, αγωνιστική βελτίωση, αλλά μέχρι εκεί. Ο Παναθηναικός στα μέσα του Οκτώβρη σχεδόν δεν ξέρει τι πάει να πει σταθερότητα, η λέξη νίκη του είναι άγνωστη σε διάρκεια και δεν είναι ούτε προετοιμασία, ούτε Ιούλιος να μην υπάρχει χημεία. Η ποιότητα των ποδοσφαιριστών του είναι τέτοιου επιπέδου που δεν δικαιολογείται αυτή η αστάθεια στις εμφανίσεις της ομάδας σε κάθε παιχνίδι.
Γιατί την Κυριακή το βράδυ ο Παναθηναϊκός μπορεί να ήταν στο σύνολο μέτριος έως καλός, να προσπάθησε να παίξει σύμφωνα με όσα πρεσβεύει ο Αλόνσο, όμως εκ του αποτελέσματος κρίνονται τα πάντα στο ποδόσφαιρο και αυτά δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος στο "πράσινο στρατόπεδο".
Σίγουρα ο τραυματισμός του Ιωαννίδη επηρέασε τα πράγματα, διότι δεν υπήρχε από εκείνο το σημείο και μετά κάποιος να κρατάει μπάλα, να παίζει με πλάτη και να κάνει αισθητή την παρουσία του στο αντίπαλο τρίτο. Δεν υπήρχε ένα σημείο αναφοράς στήν επίθεση, εκείνη η προσωπικότητα που δεν λογαριάζει για να σου φτιάξει μια φάση- μισό γκολ. Ο Σπόραρ όσο αγωνίστηκε πέρα από μια φάση δεν τον πήραν χαμπάρι Ρετσος και Κάρμο. Η κατανόηση του Αλόνσο πώς μοναδικό καθαρό 8αρι είναι ο Τσέριν ήρθε με χρόνοκαθυστέρηση και το δεύτερο ημίχρονο δεν ήταν παρόμοιο του πρώτου σε εικόνα.
Ο Παναθηναϊκός κατέβασε παλμούς, άλλαξε τακτική για κάποιο ανεξήγητο λόγο ψάχνοντας άμεσες επιθέσεις που όμως δεν είχαν καμία υπόσταση. Είναι μέχρι ενός σημείου δικαιολογημένη η προβληματική εικόνα της ομάδας για πολλούς λόγους, όμως αυτό δεν σημαίνει πως είναι αποδεκτή η υπάρχουσα κατάσταση. Το "τριφύλλι" φαίνεται να ψάχνει να συνδέσει κατάλληλα την σπουδαία ποιότητα που διαθέτει, όμως όσο δεν κερδίζει παιχνίδια που μπορεί και έχει την ευκαιρία, τόσο πιο δύσκολο θα γίνει για τον ήδη υπό έντονη αμφισβήτηση Αλόνσο.
Οι "πράσινοι" πόνταραν σε νίκη στο ντέρμπι, όμως φεύγοντας από ένα γεμάτο γήπεδο ήξεραν πως θα μπορούσαν να είχαν κερδίσει με πάνω από δύο γκολ, αλλά αντίστοιχα και να χάσουν με τον ίδιο αριθμό τερμάτων εις βάρος τους. Γιατί όταν δεν κερδίζεις , ενώ δείχνεις πώς μπορείς δεν θα κερδίσεις πιθανότατα ποτέ.
Πλέον, η διακοπή των εθνικών ομάδων είναι μια μεγάλη ευκαιρία για τον Αλόνσο να δουλέψει και πάλι με τους ποδοσφαιριστές του, αλλά χωρίς τον τραυματία Φώτη που μένει να δούμε πόσο θα επηρεάσει την ομάδα που είναι παντελώς διαφορετική χωρίς αυτόν στην σύνθεση της. Ο Ουρουγουανός τεχνικός έχει μπροστά του ένα ιδανικό πρόγραμμα και καλείται να το βγάλει αήττητος για να συνεχίσει να δουλεύει στον "πράσινο πάγκο", τουλάχιστον μέχρι νεοτέρας...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου