Αν ρωτούσες έναν παρατηρητή του χθεσινού αγώνα θα σου έλεγε πως το πρόβλημα δεν είναι η ήττα, ασφαλώς εντός προγράμματος, από την δισεκατομμύριούχα Τσέλσι, ούτε καν η συντριβή που συνιστά μια από τις μεγαλύτερες εντός έδρας στην ιστορία του συλλόγου. Το κυριότερο είναι η έλλειψη σταθερότητας και ο συμβιβασμός εδώ και χρόνια του οργανισμού στην μετριότητα. Οι ευθύνες όπως πάντα πάνε στον ιδιοκτήτη, όμως όποιος έχει μάτια βλέπει και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο προπονητής φαίνεται να " χωλαίνει"... Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Όποιος πίστευε ότι πρίν την έναρξη του αγώνα ο Παναθηναϊκός του Αλόνσο και όπως εκείνος τον έχει παρουσιάσει μέχρι στιγμής μπορούσε όχι να κερδίσει, αλλά να φανεί έστω λίγο ανταγωνιστικός κόντρα σε μια ομάδα που απλά έπαιξε όσο όσο για να διαλύσει τον αντίπαλο, μάλλον μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο αφελής.
Όχι μονάχα επειδή η Τσέλσι υπό τις οδηγίες του Έντσο Μαρέσκα εμφανίζεται αισθητά βελτιωμένη παιχνίδι με το παιχνίδι, αλλά πρωτίστως γιατί οι "πράσινοι" αδυνατούν να σηκώσουν κεφάλι και να φανούν τουλάχιστον ένα "τσακ" βελτιωμένοι επίσης από παιχνίδι σε παιχνίδι. Για αυτόν τον λόγο η ομάδα του Αλόνσο δεν πρέπει να ασχολείται που έχασε από το φαβορί της διοργάνωσης, αλλά που έχασε για ακόμη μια φορά την ευκαιρία να ενωθεί με τον κόσμο, να ελαττώσει τις πάμπολλες ανοιγμένες πληγές της και επιτέλους να εφαρμόσει κάποια από αυτά πού πιστεύει ο προπονητής ότι μπορούν να εφαρμοστούν.
Πλέον, ο χρόνος τελειώνει για τον Ντιέγκο Αλόνσο. Δεν τίθεται ζήτημα ότι προσπάθησε, προσπαθεί και θα συνεχίσει να προσπαθεί, αλλά όταν θές να κάνεις πρωταθλητισμό δεν αρκεί αυτό. Ο Παναθηναϊκός όσο και αν έχει "συρρικνωθεί" ως ομάδα τα τελευταία 14 χρόνια κυρίως, την τελευταία τριετία στοχεύει και πάλι στο πρωτάθλημα και η προσπάθεια κάθε Ουρουγουανού φυσικά και είναι αρεστή, αλλά όχι αρκετή. Χρειάζεται αποτέλεσμα και όχι σε βάθος χρόνου, αλλά άμεσα...
Τσέλσι κερνούσε, Τσέλσι έπινε και ο Παναθηναϊκός απλώς την έβλεπε!
Πώς αλλιώς να το γράψεις; Ίσως να μην υπάρχει καταλληλότερος τρόπος για να αποδοθεί η πραγματικότητα του παιχνιδιού. Αν απομονώσει κάνεις το πρώτο τέταρτο, όπου ο Παναθηναϊκός φαινόταν να πατάει καλά και δίχως να φοβάται ιδιαίτερα, όλο το υπόλοιπο ήταν ενδεικτικό της διαφοράς ποιότητας και όχι μόνο. Ξαναλέω, απαίτηση δεν υπήρξε από κανέναν για νίκη, άλλωστε θα ήταν παράλογο κάτι τέτοιο. Οι Λονδρέζοι είναι στην 6η θέση της Premier League και ο Παναθηναϊκός επίσης στην 6η θέση, αλλά του ελληνικού πρωταθλήματος. Το σχόλιο δικό σας...
Όταν παίζεις εντός έδρας κόντρα σε μία ομάδα που είναι πολλά επίπεδα πάνω από εσένα, οφείλεις να βρείς και εν συνεχεία να επιλέξεις με ποιόν τρόπο τρόπο θα χάσεις. Αν δεν μπορείς να κερδίσεις και το γνωρίζεις αυτό πριν τον αγώνα, προσαρμόζεσαι και ψάχνεις τον τρόπο να σταθείς αξιοπρεπώς, ειδικότερα μπροστά στο κοινό σου. Πικρή αλήθεια μεν, αλήθεια δε.
Ο Παναθηναϊκός λοιπόν ούτε αυτό δεν κατάφερε να κάνει. Όταν ήρθε το πρώτο γκολ των φιλοξενούμενων ξεκίνησε να "παραπατάει" και να "χορεύει" στον ρυθμό της Τσέλσι που τον όριζε και τον καθόριζε όπως και όποτε εκείνη ήθελε. Τι κι αν έβαλε τα δεύτερα και τα τρίτα; Η ποιότητα παραμένει και φοβίζει δικαιολογημένα.
Το 0-1 στο ημίχρονο δεν οφείλεται στην (ανύπαρκτη) αντίσταση του Παναθηναϊκού, αλλά στο γεγονός πώς η Τσέλσι αποφάσιζε μετά το 20' για την τύχη του παιχνιδιού. Βοήθησε και ο Παναθηναϊκός προς αυτή την κατεύθυνση αν μη τι άλλο. Ο Ουρουγουανός εμφάνισε μια ομάδα ξανά ανίκανη να αντέξει στον χρόνο, δίχως πλάνο, αρχή μέση και τέλος και υιοθετώντας παθητικό ρόλο μάλλον από συνήθεια.
Αν η Τσέλσι κερνάει και πίνει η ίδια, τότε τι έμενε στον Παναθηναϊκό να κάνει; Τίποτα απολύτως παρά μόνο να τη θαυμάζει, να απορεί με την ποιότητα της και να την βλέπει να κάνει ότι θέλει. Άντε και το αποδέχεσαι αυτό(αν και δεν πρέπει). Εκείνο που δεν πρέπει να συνεχιστεί είναι όλα τα προβλήματα να ρίχνονται κάτω από το χαλάκι. Δεν έχει αυτή τη πολυτέλεια ο Παναθηναϊκός ασχέτως αν δεν το έχει καταλάβει ακόμα. Όταν το κατανοήσει μπορεί να βρει το δρόμο του, όμως μέχρι τότε, ίσως να έχει γίνει μια "ανακαίνιση" στο "πράσινο στρατόπεδο"...
Όταν ξεφύγεις από τα όρια ξεφεύγεις και από την λογική!
Αυτό είναι νόμος. Όχι ποδοσφαιρικός, αλλά σε όλα τα πράγματα στη ζωή του ανθρώπου. Ο Παναθηναϊκός επιβεβαίωσε κόντρα στην αγγλική ομάδα πως έχει ξεφύγει από τα όρια που το ίδιο το ποδόσφαιρο έχει ορίσει. Δεν αναφέρομαι στα αποτελέσματα, αλλά στην κάκιστη εικόνα που παρουσιάζει εδώ και αρκετό καιρό, όπως και στην σταθερότητα που αγνοείται. Το σύνολο του Αλόνσο στα τελευταία τρία παιχνίδια έχει μια νίκη, μια ήττα και μια ισοπαλία, δείγμα πως το "πράσινο" λεξικό δεν εμπεριέχει τη λέξη συνέπεια. Αν θα την αποκτήσει στο προσεχές μέλλον είναι άλλη ιστορία...
Η Τσέλσι ήταν η ευκαιρία για να έρθουν στην επιφάνεια τα προβλήματα του Παναθηναϊκού. Δεν ξέρω αν έγιναν περισσότερα το βράδυ της Πέμπτης, αλλά τα ήδη υπάρχοντα "φωτίστηκαν' και έγιναν αντιληπτά από όλους. Κάπως έτσι μια νύχτα - γιορτή αφιερωμένη στον αδικοχαμένο Τζόρτζ Μπάλντοκ, που προσέλκυσε 60 χιλιάδες κόσμο, οι οποίοι γέμισαν το ΟΑΚΑ μετατράπηκε σε πατατράκ για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει χαρούμενο τον κόσμο του.
Δεν γνωρίζω αν η διοίκηση έχει πάρει κάποια απόφαση στο θέμα του προπονητή και προς αποφυγή παρεξηγήσεων ο Ντιέγκο Αλόνσο είναι ακόμα προπονητής του Παναθηναϊκού για όσους το ξεχνάνε. Το να ακούγονται διάφορα ονόματα πιθανών νέων τεχνικών δεν βοηθά σε κάτι αυτή τη στιγμή. Αντιθέτως μπερδεύει την ήδη μπερδεμένη κατάσταση.
Είναι γεγονός πως η διοίκηση και συγκεκριμένα ο Γιάννης Αλαφούζος έδωσε πίστωση χρόνου στον Αλόνσο και τον στήριξε στις πρόσφατες δύσκολες στιγμές. Μπράβο του θα πω εγώ αν και έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν πως δίνει δεύτερη ευκαιρία στον προπονητή που έχει επιλέξει. Αν κοιτάξετε στα αρχεία το έχει κάνει με όλους. Μηδενός εξαιρουμένου!
Τώρα όμως τι θα συμβεί άραγε; Η επίθεση του Αλόνσο στον Τύπο και στον κόσμο δείχνει πως ο Ουρουγουανός όσο και αν θέλει δεν μπορεί να το γυρίσει. Η υπερβολική του αισιοδοξία κάνει περισσότερο κακό στην ομάδα και δεν λειτουργεί ευεργετικά σε καμία περίπτωση. Δεν υπάρχει πυγμή, κάποιος να "ταρακουνήσει" τους παίκτες πέραν των ίδιων των αρχηγών.
Όπως και να έχει το παιχνίδι με τον Άρη είναι τελικός πραγματικός αυτή τη φορά, αλλά όχι επειδή η ομάδα βρίσκεται στο -5. Χρόνος υπάρχει, ο Νοέμβριος ακόμη δεν έχει μπει και η διαφορά αυτή ασφαλώς και μπορεί να καλυφθεί. Το παιχνίδι είναι τελικός, γιατί ένα κακό αποτέλεσμα συνοδευόμενο από κακή εμφάνιση δεν μπορεί παρά να φέρει την αλλαγή προπονητή, η οποία (κακά τα ψέματα) θα είναι δικαιολογημένη...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου