Η Εθνική μας ομάδα πέρασε από το Ελσίνκι κερδίζοντας με 0-2 την Φιλανδία με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς να έχει την ευχέρεια να δώσει χρόνο συμμετοχής σε ένα παιδί που από ότι φαίνεται θέλει και θα καταπλήξει τα πλήθη! Τον λένε Χρήστο Μουζακίτη και δεν σταματά να προοδεύει! Γράφει ο Άρης Αρμένης.
 |
| Ο Χρήστος Μουζακίτης σε ηλικία 17 χρονών, 10 μηνών και 23 ημερών έγραψε ιστορία και έγινε ο νεότερος ποδοσφαιριστής που φορά τα γαλανόλευκα! |
Μπράβο στην Ελλάδα για την πορεία της στη Β' φάση του Nations League. Μια πορεία που χαρακτηρίστηκε από πολλές ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές. Αποκορύφωμα, η φυγή του Τζόρτζ Μπάλντοκ...
Το διπλό στο Γουέμπλεϊ οφείλεται στη μνήμη του και ο εγωισμός που έβγαλαν όλα τα παιδιά από εκείνον πήγαζε. Το ''έπος" έγινε και από εκείνη τη βραδιά και μετά όλοι στην Εθνική ομάδα θα αφιερώνουν κάθε νίκη σε εκείνον και στους οικείους του.
Αγωνιστικά, η παρουσία του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έγινε αισθητή και αποτέλεσε τον βασικότερο λόγο του 5Χ6 στον όμιλο με Αγγλία, Ιρλανδία και Φιλανδία. Οι δύο τελευταίες δεν τρόμαζαν, η Αγγλία ναι, αλλά τα ελληνικά "μάγια" έπιασαν τόπο και το Λονδίνο "βάφτηκε" "γαλανόλευκο". Που καταλήγω; Πέρα για πέρα εξαιρετική η πορεία της Εθνικής κόντρα στην μεγαλύτερη αναποδιά που θα μπορούσε να τύχει...
Ωστόσο, αυτό το κείμενο δεν αφορά τη πορεία της Εθνικής, ούτε καν τον Ιβάν... τον τρομερό που την οδηγεί και πρέπει να του αποδίδονται τα εύσημα συνεχώς. Αυτό το κείμενο αφορά τον μικρότερο της παρέας, εκείνον που μέσα σε λίγους μήνες είδε τη ζωή του να "εκτοξεύεται" και δικαίως ασφαλώς. Χρήστος Μουζακίτης λοιπόν!
Ο Χρήστος δεν είναι 18, όμως δεν διστάζει να "κολυμπάει στα βαθιά"!
 |
| Όταν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς καλωσόρισε τον Χρήστο Μουζακίτη στην Εθνική ομάδα! |
Η εμφάνιση του κόντρα στην Μπράγκα για τη League Phase του Europa League με τον Ολυμπιακό ανάγκασαν τους πάντες να γράψουν ύμνους, να τον αποθεώσουν και να τον χειροκροτήσουν. Το ερώτημα ήταν αν αυτή η (απόλυτα δικαιολογημένη) αποθέωση θα τον "κοίμιζε" ή θα του έδινε περαιτέρω ώθηση για τα ακόμη πιο εντυπωσιακά.
Από εκείνη την μέρα και μετά λοιπόν, ο Κερκυραίος μέσος καθιερώθηκε στον Ολυμπιακό, αποτέλεσε βασικό γρανάζι για τον Μεντιλίμπαρ στη μεσαία γραμμή και πήρε τη φανέλα βασικού στο σπίτι του! Δεν είναι και λίγα αυτά τα κατορθώματα του. Και υπενθυμίζω, 18 ετών δεν έχει συμπληρώσει!
Άρα, τα πολύ όμορφα λόγια που γράφτηκαν παντού για αυτόν όχι μόνο δεν τον έκαναν να επαναπαυτεί αλλά ήταν το έναυσμα για να επιβεβαιώσει τις δυνατότητες του με τον καλύτερο τρόπο.
Ωστόσο, το σημερινό δεν ξέρω αν το περίμενε, αν το είχε στο μυαλό ή αν τόσο νωρίς πίστευε ότι μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Σήμερα, 17 Νοεμβρίου εκτός από την επέτειο της γιορτής του Πολυτεχνείου, ο Χρήστος Μουζακίτης θα έχει να το λέει πως έγινε ο νεότερος παίκτης που φόρεσε τη "γαλανόλευκη" φανέλα κάνοντας την πρώτη του επίσημη εμφάνιση. Και αν δεν το έχουμε κατανοήσει εμείς, εκείνος πως θα αντιδράσει;
Ποιος δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του; Σήμερα "έσπασε" άλλο ένα ρεκόρ, αλλά αυτή τη φορά το συναίσθημα είναι ολοκληρωτικά διαφορετικό. Φυσικά το να κάνεις ντεμπούτο σε ένα σύλλογο στον οποίο είσαι από μικρό παιδί είναι εντυπωσιακό, αλλά δεν ξέρω αν συγκρίνεται με αυτό που του συνέβη σήμερα.
Η πρώτη του εμφάνιση με τα "γαλανόλευκα" έγινε πράξη στα 17 του χρόνια, στους 10 μήνες και στις 23 ημέρες! Είναι να απορεί κανείς με την εξέλιξη αυτού του παιδιού. Ένα παιδί που συνεχίζει να πορεύεται με σπάνια ωριμότητα και σεμνότητα για να κατακτήσει κορυφές και να "εισβάλει" επιθετικά στα βιβλία της ιστορίας. Και αφού το έχει κάνει ήδη σε ένα βαθμό, δεν θα διστάσει να το κάνει και άλλες, πολλές φορές!
Πριν 10 φορές περήφανοι, τώρα 100 οι γονείς του Χρήστου!
Το είχαμε πει ξανά. Ο πατέρας και η μητέρα του Χρήστου ότι και αν κάνουν αυτή τη στιγμή, όποια πρόταση και να πουν η λέξη περηφάνεια θα περιέχεται σε αυτή. Και έτσι πρέπει.
Όταν βλέπεις το (ανήλικο) παιδί σου να πραγματοποιεί με δική του ευθύνη και (συγνώμη θα το πω) ΜΑΓΚΙΑ το ένα όνειρο ζωής μετά το άλλο, τότε πώς μπορείς να νιώθεις; Από περηφάνια μέχρι θαυμασμό και από χαρά μέχρι ευγνωμοσύνη. Εκείνοι θα ξέρουν καλύτερα σίγουρα...
Ωστόσο, αν με την καθιέρωση στο σύλλογο του Πειραιά ήταν 10 φορές περήφανοι, αυτό το βράδυ και μετά από αυτό θα είναι 100 φορές περήφανοι. Και είμαι βέβαιος πως σε λίγο καιρό κάτι θα κάνει πάλι και θα είναι 1000 φορές περήφανοι. Χρόνο με το χρόνο πιθανότατα θα προτίθεται και ένα μηδενικό και ο γιος θα έχει βάλει το χεράκι του!
Δεν είναι ούτε πρόβλεψη, ούτε βιασύνη, είναι ίσως μια δικαιολογημένη αισιοδοξία πως ο Χρήστος θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο εξέλιξης και προόδου. Όταν από τα 17 είσαι βασικός στον Ολυμπιακό και κάνεις τη πρώτη σου εμφάνιση με την Εθνική ομάδα τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όμως αυτό το παιδί θα μας αναγκάσει να πούμε πως και τα λόγια (λίγα ή πολλά) για εκείνον θα είναι περιττά!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου