Ο Παναθηναϊκός το ήθελε ένα "κλικ" περισσότερο, το πήρε, αλλά τώρα αρχίζουν τα σπουδαία!

Ο τελικός της Κυριακής στην Κρήτη πήρε πράσινο χρώμα στο τέλος, ο Εργκίν Αταμάν θριάμβευσε απέναντι στον μπερδεμένο Γιώργο Μπαρτζώκα, ο Κώστας Σλούκας ηγήθηκε για ένα τρόπαιο που ήθελε περισσότερο από τον καθένα, ο Κέντρικ Ναν "όπλισε" και εκτέλεσε στην τελευταία περίοδο, ενώ από την άλλη ο Βεζένκοφ δεν αρκούσε μόνος του με την απουσία του Γουόκαπ να παίζει μείζονα ρόλο στην διαχείριση του Γουίλιαμς Γκος. Το πήρε εκείνος που το ήθελε περισσότερο, αλλά όλοι ξέρουμε πως τα σπουδαία είναι μπροστά... Γράφει ο Άρης Αρμένης.

Ο Παναθηναϊκός έσπασε το σερί του Ολυμπιακού εδώ και τρία χρόνια, με αποτέλεσμα να στεφθεί ξανά Κυπελλούχος Ελλάδας μετά από τέσσερα χρόνια και να προσθέσει στην τροπαιοθήκη το 21ο Κύπελλο Ελλάδας. 

Ναι είναι κλισέ να το λέμε και να το ξαναλέμε, ίσως καταντάει και κουραστικό, όμως αυτά τα παιχνίδια και κάθε διοργάνωσης τελικός κρίνεται πρώτα από την πνευματική διαχείριση και ύστερα από την ευστοχία ή την αστοχία... 

Το είδαμε και πέρυσι στον τελικό της Euroleague, στους ελληνικούς τελικούς πόσο ρόλο έπαιξε η προσωπικότητα, η ορθολογική διαχείριση των κρίσιμων καταστάσεων ή πολύ απλά του άγχους. Γιατί και οι παίκτες άνθρωποι είναι, άγχος έχουν πολύ πάνω τους και δεν είναι ρομπότ...

Αποδείχθηκε πως ο Παναθηναϊκός το ήθελε παραπάνω, ίσως επειδή το έχασε πέρυσι, ενώ πήγαινε με τις δάφνες του φαβορί. Ο Εργκίν Αταμάν μπορεί να το υποτιμάει, αλλά ήξερε τη σημασία του(αυτή τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο για τους"πράσινους"), η οποία εδώ που τα λέμε είναι ισχνή στο ταμείο της σεζόν κάθε Ιούνιο.

Το δίδυμο Σλούκας- Ναν, ο υπερηχητικός  Χουάντσο και η κίνηση ματ του Αταμάν!

Αν κάποιος έδειξε πως ήθελε περισσότερο από τον καθένα αυτό το τρόπαιο, αυτός ήταν ο αρχηγός του Παναθηναϊκού. Ο Κώστας Σλούκας μπήκε από την αρχή αποφασισμένος να ηγηθεί και να οδηγήσει την ομάδα του στην νίκη και στην κατάκτηση του τροπαίου.

Βλέποντας τον Κέντρικ Ναν για ακόμη ένα βράδυ να είναι θολωμένος δεν δίστασε να βγει μπροστά και να καθοδηγήσει τους συμπαίκτες του. Ένα μήνα τώρα έχει πατήσει το κουμπί της "επανεκκίνησης" και με αποκορύφωμα την χθεσινή εμφάνιση έδειξε πως έχει μπει για τα καλά σε "lead mode". 

Αυτοί οι δύο μαζί φτιάχνουν το ιδανικό δίδυμο. Γιατί όταν ο ένας απουσιάζει από το κλίμα του παιχνιδιού, ο άλλος είναι εκεί να τον καλύψει. Όταν δε είναι και οι δύο σε κατάσταση ηγεσίας δεν ξέρω ποιός/ποιοί ευρωπαϊοι αμυντικοί είναι ικανοί να τους περιορίσουν. Πολύ αμφιβάλλω αν υπάρχουν.

Το βραβείο του MVP πήγε στον Κώστα Σλούκα και κάνεις δεν μπορεί να πει πως έγινε αδίκως. Άλλωστε, ο φυσικός ηγέτης του Παναθηναϊκού έχει κατακτήσει τρία τρόπαια σε διάστημα 9 μηνών, αλλά έχει κατορθώσει να βγει MVP και στους τελικούς των 3 αυτών διαφορετικών διοργανώσεων. Ο καλύτερος τρόπος να αποδείξει κάνεις πως το κίνητρο είναι εκεί όταν το ψάχνεις, αλλά και πως η ηλικία είναι μονάχα ένας αριθμός.

Εκτιμώ ωστόσο πως ο πραγματικός MVP του τελικού έπρεπε να ανακηρυχθεί ο Χουάντσο. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Μάλλον από τα 17 ριμπάουντ που κατέβασε, συγκομιδή που πιθανότατα αποτελεί ρεκόρ σε παιχνίδι αιωνίων!

Με αντιπάλους δύο center που μπορούν άνετα να φορέσουν τον τίτλο του "από τους κορυφαίους center στην Ευρώπη" έχοντας μάλιστα τραυματιστεί από το πρώτο ημίχρονο, ο Ισπανός πήγε να μονομαχήσει κατεβάζοντας στο τέλος 17 "σκουπίδια".  Φυσικά, για άλλη μια φορά αμυντικά ήταν καθοριστικός με τον Αταμάν να τον"ρίχνει" πάνω στον Γκος, εγχείρημα που δεν έχει "πέσει ποτέ στο γκρεμό" από τότε που ήρθε στον Παναθηναϊκό ο Τούρκος προπονητής. 

Πραγματική εμφάνιση MVP.  Κατάφερε να περιορίσει την επιδραστικότητά του Βεζένκοφ αρκετά και αυτό από μόνο του είναι ένα πρώτο θετικό στοιχείο. Από τη στιγμή που συνέβη αυτό το Κύπελλο θα μπορούσε να "βαφτεί" πιο εύκολα στα "πράσινα".

Για να πανηγυρίσει όμως μαζί με την Άννα Βίσση μέσω βιντεοκλήσης ο Εργκίν Αταμάν έπρεπε να κάνει ένα κοουτσάρισμα, όπως εκείνο κόντρα στην Ρεάλ στον περσινό τελικό. Και επιτρέψετε μου να πω ότι το έκανε και με το παραπάνω. Γιατί αυτή τη φορά ρίσκαρε από επιλογή του και δικαιώθηκε στο έπακρον.

Η δυσκολία να αφήνεις τον κορυφαίο σου επιθετικό παίκτη στον πάγκο για σχεδόν όλη την τρίτη περίοδο, ενώ μάλιστα είσαι πίσω στο σκορ στο ημίχρονο δεν αμφισβητείται. Δεν είναι η πιο εύκολη απόφαση του κόσμου, αλλά ο Αταμάν δεν κάνει ποτέ δεύτερες σκέψεις και για αυτόν τον λόγο έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα Ευρώπης σε πέντε χρόνια...

Ο Αταμάν λοιπόν το τόλμησε να τραβήξει στον πάγκο τον Ναν αφήνοντας τον να καθαρίσει το μυαλό του, να ηρεμήσει και να επιστρέψει στο τελευταίο δεκάλεπτο έτοιμος να αποδείξει γιατί ο Γιώργος Μπαρτζώκας σχεδιάζει όλο το αμυντικό πλάνο με στόχο τον "αφανισμό" του. 

Αυτή η κίνηση του Αταμάν έκρινε την έκβαση του τελικού σε μια βραδιά που ο προπονητής του "τριφυλλιού" πήρε πολύ καλύτερο βαθμό από τον Γιώργο Μπαρτζώκα που δεν χτύπησε και ΠΑΛΙ στο εμφανέστατο και γνωστό "πράσινο" αγωνιστικό πρόβλημα. 

Το έχασε γιατί "άδειασε'' από αθλητικό εγωισμό και τον Σεπτέμβρη πρέπει να δώσει"Παναθηναϊκό διάβασμα"

Περίεργο σας φαίνεται; Όπως υπάρχει η Ιστορία, η Φυσική και τα Μαθηματικά, έτσι για τον Γιώργο Μπαρτζώκα, που έμεινε στην ίδια τάξη, υπάρχει και το "Παναθηναϊκό" διαβασμα αφού υπέπεσε στο ίδιο λάθος σε διάστημα ενός μήνα. Θα έλεγε κανείς πως έμεινε μεταξεταστέος...

Δεν ξέρω αν ήταν επιλογή ή πραγματικά εντελώς λάθος διάβασμα του αντιπάλου. Εξάλλου, έχουν βαρεθεί οι δύο αιώνιοι να βλέπουν ο ένας τον άλλον, αλλά οι απουσίες και των δύο, αλλά πολύ περισσότερο του Παναθηναϊκού έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Οπότε δεν ξέρω ακριβώς αν ήταν επιλογή συνειδητή ή μη...

Το λάθος του Μπαρτζώκα να μην εστιάσει στην αδυναμία του Παναθηναϊκού να αμυνθεί στη ρακέτα ελέω... Μήτογλου που δεν φημίζεται για την αμυντική του ικανότητα μπορώ πω πως δεν το κατανοώ. Γίνεται δεύτερη φορά μέσα σε έναν μήνα, αλλά ο προπονητής πάντα ξέρει καλύτερα.

Η άμυνα που επέλεξε ο Αταμάν δεν είχε ιδιαίτερες διάφορες από εκείνη στο ΟΑΚΑ στο πρόσφατο παιχνίδι πρωταθλήματος. Μοναδική διαφορά πως ο Γουίλιαμς Γκος, ο οποίος έκανε εξαιρετική εμφάνιση αλλά "έσκασε" από την υπερφόρτωση, κλείστηκε από τον Χουάντσο.

Η μη αξιοποίηση του Μιλουτίνοφ είναι και έργο του Ισπανού φόργουορντ, όμως δεν συνέβη το ίδιο και με τον Φαλ. Ο Γάλλος ψηλός τελείωσε όλες τις μπάλες που έπρεπε και έμοιαζε ασυναγώνιστος, ιδίως στην πίσω πλευρά. 

Το λάθος των "ερυθρόλευκων" οφείλεται στην εμμονή τους να επιβληθούν με όπλο την επιθετική τους δεινότητα και όχι την αμυντική λειτουργία. Το έκαναν μια φορά στο ΟΑΚΑ σε εκείνο το ματς που θύμισε NBA, αλλά δεν προσαρμόστηκαν στο παιχνίδι σε κανένα από τα δύο τελευταία ντέρμπι. 

Συν τοις άλλοις, για 40 λεπτά έδειχναν να είναι ένα κλικ πιο πίσω σε ένταση, πάθος και αθλητικό εγωισμό από τον Παναθηναϊκό που έδειχνε να παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. 

Το Κύπελλο Ελλάδας και η κατάκτηση του σαφώς και δεν προδικάζει την πορεία κανενός, ούτε του ενός ούτε του άλλου. Είναι μεν μια ψυχολογική ώθηση για τον νικητή και μια ευκαιρία για αυτοκριτική στον ηττημένο και κάπου εδώ τελειώνει. Είναι τρόπαιο προφανώς και γιορτάζεται, αλλά η επόμενη μέρα είναι η πιο σημαντική.

Όποιος καταφέρει πρώτος να σβήσει τις Κρητικές αναμνήσεις από τον σκληρό δίσκο θα λειτουργήσει και σε πιο ικανοποιητική ταχύτητα. Οι δύο τελευταίοι στόχοι είναι μπροστά και για τους δύο και το φινάλε προμηνύεται απολαυστικό. Τα σπουδαία είναι μπροστά...