Η νίκη του Ολυμπιακού που τόσο πολύ χρειαζόταν απέναντι στον Παναθηναϊκό πνευματικά, ο κάκος Παναθηναϊκός που γύρισε ένα χαμένο παιχνίδι βγάζοντας στην επιφάνεια το μέταλλο του Βερολίνου, ο MVP Γκος, η οριστική επιστροφή του Μήτογλου, ο βελτιωμένος Μπαρτζώκας, ο επινοητικός Αταμάν και το μύνημα των δύο για τη συνέχεια! Αναλύει ο Άρης Αρμένης.
Αυτή η δίωρη ταινία και συγκεκριμένα το 6ο της επεισόδιο έφερε την ισοπαλία. 3 στο "πράσινο", 3 στο "κόκκινο" και τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Αυτή τη φορά δεν είχε σκηνές ακατάλληλες για προπονητές- υπερασπιστές της άμυνας, αλλά είχε εκείνη την αίγλη, την ένταση και το πάθος που πάντα υπάρχουν σε μια τέτοια αναμέτρηση.
Οι δύο κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης έδειξαν ότι έχουν μοιραστεί εκατέρωθεν τα δύο στοιχεία που χρειάζονται για να σε αναδείξουν πρωταθλητή. Ο γηπεδούχος έδειξε ξανά πως είναι μια καλαθοσφαιρική μηχανή που όταν παίζει ενωμένη δεν βλέπει κανέναν μπασκετικά, ενώ το "τριφύλλι" απόδειξε για άλλη μια φορά πως ο ψυχισμός των παικτών του και το μέταλλο του πρωταθλητή δεν συγκρίνεται με καμία ομάδα στην Ευρώπη. Όποιος καταφέρει να κρατήσει το καλό δικό του στοιχείο και πάρει κάτι και από του αντιπάλου θα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να το σηκώσει. Μέχρι τότε έχουμε μπασκετικό καιρό...
Στα αμιγώς αγωνιστικά του ντέρμπι, το γρήγορο 3-6 του Παναθηναϊκού που είχε την υπογραφή του Τσέντι Οσμάν που ξεκίνησε με δύο εύστοχα τρίποντα καταστράφηκε από την αμυντική νοοτροπία του Ολυμπιακού. Χέρια πάνω στη μπάλα, συνεχώς over play τον Κέντρικ Ναν και όλα αυτά με πρωταγωνιστές τους Γκος και Φαλ που έκαναν υποδειγματική αμυντική δουλειά.
Το 3-6 έγινε 18-6 σε ένα σερί 15-0 που ανάγκασε τους "πράσινους" να μείνουν μακριά από την ευστοχία για 6 ολόκληρα λεπτά. Η διαφορά με τη λήξη του πρώτου δεκάλεπτο ήταν στο+13 με το "τριφύλλι" να βάζει όλους και όλους 9 πόντους με μοναδικό σκόρερ τον Οσμάν. Τα 5 λάθη σε δέκα λεπτά για τρείς ασίστ σε συνδιασμό με τα τέσσερα κλεψίματα των γηπεδούχων δεν άφηναν περιθώρια για μικρότερη διάφορα αν αναλογιστεί κανείς πως ο Παναθηναϊκός είχε και 3/13 εύστοχα σουτ εντός πεδιάς.
Το γεγονός ότι το ημίχρονο έκλεισε με τον Παναθηναϊκό να σταματά στους 27 πόντους, δείγμα της εξαιρετικής αμυντικής λειτουργίας των "ερυθρόλευκων" οφείλεται κυρίως στον υπερηχητικό Γουίλιαμς Γκος που όχι μόνο "εγκλώβισε" τον Ναν και δευτερευόντως τον Σλούκα, αλλά έκανε τα πάντα σωστά και στην επίθεση. Ο Αμερικανός γκαρντ και πρώην πρωταθλητής με την "Βασίλισσα" είχε εξαιρετικά στατιστικά( 14 πόντους, 4 ασίστ με 4/5 σουτ) με τον Μουσταφά Φαλ να τον ακολουθεί(10 πόντους, 5 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 4 ταπες με 5/7 σουτ).
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας ήξερε πως η ευθύνη των προηγούμενων αποτυχημένων αποτελεσμάτων κόντρα στον Παναθηναϊκό και κυρίως στο Final 8 της Κρήτης, ήταν πρωτίστως δική του για πολλούς λόγους. Πρώτος και καλύτερος ότι δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες του "τριφυλλιού" στην πληγωμένη για εκείνο θέση "5" με μοναδικό καθαρό σέντερ τον Γκάμπριελ και τον Μήτογλου σε σχήματα ανάγκης. Την Παρασκευή το βράδυ οι ρόλοι άλλαξαν, ο Μπαρτζώκας είδε και κατάλαβε πως έχει τρομακτικό προβάδισμα στους ψηλούς και θα έπρεπε να πέσει εκεί το βάρος. Όπερ και εγένετο...
Το +17 στη δεύτερη περίοδο(32-15) ήταν η αφορμή για τον Εργκίν Αταμάν, έτσι ώστε να ανακατέψει την τράπουλα και να αλλάξει πάνω από 10 πεντάδες μέχρι να βρει τους παίκτες εκείνους που του έκαναν τη δουλειά επιθετικά, γιατί αμυντικά το "stop" στους 76 πόντους προς τον Ολυμπιακό είναι σπουδαίο στατιστικό. Ο Τούρκος είδε τον Οσμάν στο πρώτο μέρος να του δίνει αρκετά πράγματα στην συνολικά "φτωχή" επιθετική συγκομιδή(μόλις 27 πόντους στο ημίχρονο που αποτελεί ιστορικό χαμηλό της φετινής σεζόν).
Πέρα από τις καλές εμφανίσεις των Γκος και Φαλ που βγήκαν πρώτοι να εμποδίσουν την "πράσινη" επιθετική λειτουργία, η συνεισφορά του Σάσα Βεζένκοφ που δεν έκανε κάτι το εξωπραγματικό, αλλά κινήθηκε ξανά σε υψηλά στάνταρ ήταν καθοριστική. Για άλλη μια φορά ο 29χρονος ψηλός αποδείχθηκε πολύ καθοριστικός για την ομάδα του, έβαλε μέχρι και τετράποντο δείχνοντας πως σε αντίθεση με τον έτερο ηγέτη, είναι έτοιμος να φορτσάρει για την τελική ευθεία. Ο Παπανικολάου έκανε εξαιρετικό παιχνίδι με τη γνωστή σημαντική συμβολή στην άμυνα, ενώ ο νεοφερμένος Λι έδειξε ηρεμία και οργανωτικά χαρακτηριστικά δικαιώνοντας τον προπονητή του που τον επέλεξε αντί του γνώστη των ντέρμπι Λαρεντζάκη.
Η διαφορά στο ημίχρονο ήταν στους 11 και έφτασε μέχρι τους 19 για τον Ολυμπιακό που όμως δεν έσπασε το φράγμα των 20 πόντων που θα του έδινε άλλον αέρα. Η αστοχία από μακριά και οι κακές προσπάθειες του-εκτός κλίματος- Φουρνιέ που δεν κατάφερε ποτέ να κάνει όσα περίμενε ο προπονητής του, έδωσε στον Παναθηναϊκό την ευκαιρία να "ροκανίσει" τη διαφορά με μπροστάρη τον πολύ θετικό Λορέντζο Μπράουν(11 πόντους και 6 ασίστ) και τον σπουδαίο Ντίνο Μήτογλου(18 πόντους, 3 ριμπάουντ και 6/6 σουτ).
Όταν η διαφορά έπεσε και στους 9(70-61), τότε "φυτεύτηκε" περισσότερο από ποτέ η αμφιβολία στους "ερυθρόλευκους". Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να φέρει το ματς στην κατοχή χάρη σε ένα σερί 6-14 στο τελευταίο πεντάλεπτο και σε ένα κάκιστο βράδυ να είναι εκείνος που θα κρίνει το τελικό αποτέλεσμα. Όταν κόντρα στην κορυφαία ομάδα της Ευρώπης βάση απόδοσης, κυρίως, και όχι βαθμολογικής θέσης κατορθώνει με 7-8 λεπτά καλού μπάσκετ να γυρίσει μια διαφορά 19 πόντων, τότε αυτό δείχνει πολλά πράγματα για το μέταλλο πρωταθλητή και τη νοοτροπία νικητή που έχουν "χτιστεί" πια στο ΟΑΚΑ.
Ο Εργκίν Αταμάν δεν μπορεί να περηφανεύεται για την εμφάνιση της ομάδας του προφανώς, αλλά στάθηκε και εκείνος στον εξαιρετικό χαρακτήρα που έβγαλαν οι παίκτες του σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Ο Τούρκος τεχνικός μπορεί να κρατήσει την θετικότατη εμφάνιση του Μπράουν που για δεύτερη φορά στο ΣΕΦ βγήκε μπροστά(θυμίζω ήταν από τους κορυφαίους τον Οκτώβριο για το πρωτάθλημα) όσο και την εντυπωσιακή άνοδο του Ντίνου Μήτογλου που φαίνεται να ανακάμπτει πλήρως όντας εδώ και έναν μήνα ο παίκτης που κρατούσε τον Παναθηναϊκό στους πρώτους μήνες του Αταμάν στον πάγκο πέρυσι.
Θαρρώ πως η συνθήκη που ήθελε τον Κώστα Σλούκα να πάρει το τελευταίο σουτ του παιχνιδιού δεν μπορούσε κανείς να την φανταστεί κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Όλοι καταλαβαίνουμε τη βαρύτητα της επιλογής του 35χρονου γκαρντ να πάρει το ματς με δικό του εύστοχο σουτ... Η ιστορία όμως γράφτηκε διαφορετικά και ότι γράφει δεν ξεγράφει. Τα υπόλοιπα είναι εικασίες και ιστορίες...
Συμπερασματικά, αυτό που διαχρονικά υπάρχει στα ντέρμπι αιωνίων, να μην μπορεί κανένας να πει "βαρέθηκα δεν θα τους ξαναδώ", τη φετινή σεζόν έχει κορυφωθεί! Η μεταξύ τους ισοπαλία μέχρι στιγμής(3-3) προϊδεάζει για ακόμη πιο εντυπωσιακές μάχες για την κατάκτηση του τίτλου εντός συνόρων όσο και για πιθανό συναπάντημα στο Άμπου Ντάμπι στο Final four του Μαϊου. Μέχρι τότε έκλεισαν τα ραντεβού τους και τώρα θα τα ξαναπούν σε 2,5 μήνες. Μακάρι και σε λιγότερο χρόνο. Ο νοών νοείτω...
ΥΓ: Έχω την εντύπωση πως αν ο Γουίλιαμς Γκος δεν έκανε νόημα να βγει εκτός αγώνα για τράβηγμα στον δικέφαλο, με αποτέλεσμα να φορέσει τα πολιτικά του, ίσως ο Παναθηναϊκός να μην επέστρεφε στην κατοχή... Ήταν τέτοια η πίεση που ασκούσε ο Αμερικανός στα αντίπαλα γκαρντ που στο 23' πράσινος περιφερειακός έβαλε το πρώτο σουτ(συνολικά και από τους 4)!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου