Μιλήστε μας για όνειρα...

Σαν άγουρο φρούτο που ψάχνει την ωριμότητα για να μπορεί να φαγωθεί ευκολότερα. Ένα νέο ανήλικο φυντάνι κλήθηκε να υπερασπιστεί την πατρίδα του για ένα ημίχρονο από το πουθενά και πλέον το όνομα του στο διαδίκτυο είναι το δημοφιλέστερο από κάθε άλλο. Κωνσταντίνος Καρέτσας. Μια λέξη, μια αλήθεια. Απόλαυση! Γράφει ο Άρης Αρμένης.

Να χάνει η Εθνική ομάδα κάθε χώρας και να χαίρεσαι για κάτι άλλο. Κάτι που είναι φορέας ελπίδας, αισιοδοξίας και απόλαυσης. 

Έβλεπες τα social media το βράδυ της Πέμπτης και δεν μπορούσες να το διανοηθείς. Τρέλα. Ένα όνομα εμφανιζόταν και "εδώ και εκεί", δεξιά και αριστερά. Οκτώ γράμματα θεωρούνται λίγα, όμως αυτοί που τα διάβασαν ήταν πολλοί. Πολλαπλασιάστε τα γράμματα με πολλά εκατομμύρια...

Αυτά τα οκτώ γράμματα σου λέει έχουν κάτι κοινό με το Μέσι. Αλίμονο να μην έρθει στην επιφάνεια η ποδοσφαιρική υπερβολή. Ελλάδα και υπερβολή είναι αλληλένδετα, συγκοινωνούντα δοχεία που θα έλεγε και ο Σχοινάς!

Όταν όμως κάτι πρέπει να φανεί, είναι ωφέλιμο να προβληθεί δεν κοιτάει χρόνο. Όσο αμείλικτος και αν είναι ο τελευταίος, τα 45 λεπτά ενός 17χρονου στο Φάληρο την περασμένη Πέμπτη κατάστρεψαν κάθε θεωρία που τον θέλει(τον χρόνο) νικητή των πάντων.

Γιατί; Γιατί στα 17 έχεις την ευχέρεια να τον αγνοείς τον χρόνο. Να μην τον βλέπεις ούτε αυτόν στο ένας εναντίον ενός, όπως τον Ρόμπερτσον. Ακόμη αστεράκια βλέπει ο παίκτης που πριν δύο χρόνια ήταν ο καλύτερος αριστερός μπακ του πλανήτη. 

Ένα ημίχρονο και ένα ποδοσφαιρικό θράσος στο ρίνγκ. Νικητής το δεύτερο. Γιατί το ποδόσφαιρο το αγαπάς και ταυτόχρονα μισείς εκείνον που σε αναγκάζει να μετράς και να μετράς...

Δεν ξέρω αν είχε φαρμακείο για τον κύριο Ρόμπερτσον κοντά στο γήπεδο. Δεν ξέρω και απέξω τις γειτονιές του Φαλήρου. Ελπίζω να υπήρχαν όμως πρόχειρα τα παυσίπονα από το Σκωτσέζικο ιατρικό τιμ. Χρειάστηκαν και αυτά για 45 λεπτά. 

Αυτό που δεν έχει καταλάβει κανείς είναι πως ο 17χρονος Καρέτσας δεν ήταν καλός. Ήταν όμως το "φάρμακο" του Έλληνα που διψάει να δει πιτσιρίκια να χαϊδεύουν τη μπάλα. 

Έτσι τα έχει η μοίρα Κύριε Ρόμπερτσον. Άλλοι έχουν κινούμενο "φάρμακο" με χορηγία "Ιβάν Γιοβάνοβιτς" και άλλοι το ψάχνουν γιατί αυτή η χορηγία τους ήρθε κάπως ξαφνική. Φήμες λένε ότι διά μαγείας μόλις σφύριξε ο Στίλερ, ο πονοκέφαλος σταμάτησε για τον παίκτη του Σλότ που θυμήθηκε ότι κέρδισε η δική του ομάδα!

Αυτό το παιδί ήρθε στη ζωή μας μια Πέμπτη και έχει μπροστά του δύο δεκαετίες για να διαπρέψει ποδοσφαιρικά. Κλήθηκε να υπερασπιστεί την Ελλάδα, την πατρίδα του για ένα ημίχρονο και εκείνος το πήγε πολλά βήματα παραπέρα. Άραγε έχεις ξαναδεί αντίστοιχο ποδοσφαιρικό θράσος; 

Ούτε καν στη θέση του δεν έπαιξε. Αυτός ο τύπος έχει "χτιστεί" για να παίξει στο "10". Να πάρει την ευθύνη να κουμαντάρει και να οργανώσει τους υπόλοιπους. Δεν θέλει χάρακα αυτό το παιδί. Θέλει ελευθερία και θα την έχει. Η πίστη δεν κοιτάει όρια...

Και σε τι ματς έπαιξε όμως; Από την αρχή είχε στραβώσει για την Εθνική και τον έριξαν στη μάχη για να ζωντανέψει ένα γήπεδο 30 χιλιάδων και άλλοι 10 παίκτες στο πλάι του. Ήταν όσο να πεις αναζωογονητικό. Ο εφηβικός αέρας του πούντιασε πολλούς. 

Προσοχή! Το χαρτί Καρέτσας που ήταν διπλωμένο πριν τον Ιβάν, τώρα ξεδιπλώνεται με εντολή του Σέρβου τεχνικού. Αρκούν 6 δεκαετίας ζωής για να γνωρίζεις πως αυτό το χαρτί δεν πρέπει να "καεί". Αυτή η νέα φουρνιά θέλει διαχείριση, υπομονή και ελευθερία. Και ο Καρέτσας μια από τα ίδια. 

Η αγκαλιά μίας ολόκληρης ζωής του Καρέτσα με τους γονείς του!

Το όνειρο είναι φυσιολογικό να είναι υπαρκτό και αφύσικο να είναι ανύπαρκτο. Το πρώτο λοιπόν, πραγματοποιήθηκε πριν το τέλος της τρίτης Λυκείου. Γιατί είναι και καλός στα γράμματα ο μικρός. Τα χαϊδεύει σαν το αγαπημένο του αντικείμενο. Μπάλα ακούς;

Το μάθημα της Πέμπτης είναι μοναδικό και δεν είμαι καθόλου σίγουρος κατά πόσο μπορεί να αγνοηθεί. Απλά αυτό το όνομα που έκανε το γύρο της Ευρώπης δύο 24ωρα πριν να είστε βέβαιοι πως δεν πρόκειται να αλλοιωθεί...

Τώρα μιλάει το όνειρο και το ταλέντο περισσότερο από ποτέ στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Please, don't close the door!