Αυτή είναι η αλήθεια. Η ωμή πραγματικότητα, ίσως και η διαφορά μερικές φορές με τους αντιπάλους του. Ένα πρωτάθλημα που κατακτήθηκε γύρω από ιδιαίτερες συγκυρίες από ένα σύνολο παικτών μαθημένο στην περιττή για άλλους πίεση. Καθοδηγητής ο αναμορφωτής αρχικά και ύστερα ο προπονητής που σε 14 μήνες έγινε ο κορυφαίος στην -ενός αιώνα- ιστορία του Ολυμπιακού. 48 στα 100 και πέρα για πέρα δίκαιο... Γράφει ο Άρης Αρμένης.
Όποιον και να ρωτήσεις, με βασική προϋπόθεση να γνωρίζει έστω και λίγο από ποδόσφαιρο, θα σου πει ότι αυτοί με τα "ερυθρόλευκα" έβγαζαν μία αύρα διαφορετική από τους άλλους τρεις. Μα εκεί είναι όλη η σεζόν. Όταν οι άλλοι είναι πρωταθλητές κατόπιν ομιλιών, δηλώσεων και ανακοινώσεων και όταν ο άλλος είναι πρωταθλητής κατόπιν ποδοσφαίρου, ικανοποιητικού και προπάντων πραγματικού.
Αυτό το πρωτάθλημα δεν είχε να κάνει ίσως με προτιμήσεις. Μπορεί να "τσούλησε" μία ταχύτητα κάτω από τα τελευταία δύο που είχαν δραματικό φινάλε, αλλά διατήρησε την αίγλη του χάρη στον κορυφαίο των ελληνικών πάγκων.
14 μήνες χρειάστηκε για να γίνει ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του Ολυμπιακού...
Η τεχνογνωσία του Μεντιλίμπαρ, ο δρόμος που ακολούθησε ξέροντας ότι αυτός είναι ο σωστός και έχοντας πρώτα απομακρύνει τον πανικό που έφερε "σύννεφα" τον περασμένο Οκτώβρη στον Πειραιά οδήγησε τον Ολυμπιακό στον τίτλο. Αιτία της "συννεφιάς" το κάκιστο από άποψη συγκομιδής του μήνα αυτού με 1/6 θετικά αποτελέσματα.
Δεν ίδρωσε το αυτί του από την αλήθεια που ακουγόταν όσον αφορά τις αποτυχημένες μεταγραφές του καλοκαιριού και αφού προσαρμόστηκε και το αποδέχτηκε προχώρησε στο επόμενο βήμα, το οποίο και αποτέλεσε ένα από τα καθοριστικά για την κατάληξη της σεζόν. Οι τροπαιούχοι Ευρώπης στην Κ19 να μπουν σταδιακά στην πρώτη ομάδα και να εδραιωθούν με την σωστή καθοδήγηση. Όπερ και εγένετο.
Εκείνο το ντεμπούτο του Κερκυραίου εφήβου κόντρα στην Μπράγκα είναι ένας σταθμός-κλειδί της φετινής σεζόν. Το ίδιο και το ντεμπούτο του Κωστούλα. Δύο παιδία που έλαβαν το έναυσμα και απλά "εκτόξευσαν" τις προσδοκίες χωρίς κανείς να το ζητήσει. Αυτό το τελευταίο έχει τη σημασία του. Πόσο μάλλον όταν ο ένας είναι από τις βασικές επιλογές του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στη νέα γενιά της Εθνικής ομάδας...
Και αυτό είναι έργο Μεντιλίμπαρ. Γιατί ο προπονητής παίρνει τις αποφάσεις και ευθύνεται στο κάτω-κάτω της γραφής εν πολλοίς για την τελική εικόνα. Ο Βάσκος τεχνικός πίεσε αφόρητα τους παίκτες του σε μία τακτική που έμοιαζε να είναι συμφωνημένη και "σημαδεμένη" σαν τα τραπουλόχαρτα από τους απατεώνες. Δεν ξέρω πόσοι το πρόσεξαν. Κάθε στραβή, κάθε ήττα κόστιζε μία ομιλία από τον μεγαλομέτοχο και τον προπονητή που πατούσαν το γκάζι και αγνοούσαν το φρένο. Πολύ πετυχημένο ακόμη κι αν γινόταν από τύχη...
Αυτή η πίεση ήταν περίεργη. Έμοιαζε σαν αχρείαστη και περιττή, αλλά αποδείχθηκε βασικό συστατικό της επιτυχίας. Ο τίτλος ήρθε τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος, γιατί κανένας παίκτης δεν σκεφτόταν το νούμερο 48. Αλλά, το επόμενο παιχνίδι και το επόμενο παιχνίδι με συνοδεία το "πρέπει" της νίκης. Εδώ μπαίνει στην κουβέντα και το DNA του οργανισμού με το 11/15 του Μαρινάκη να το επιβεβαιώνει.
Για να γυρίσω στον Μεντλίμπαρ, αφού καθιέρωσε τους δύο εφήβους στην βασική ενδεκάδα κάνοντας και τις σχετικές διαφοροποιήσεις, έπρεπε να πάρει μία απόφαση. Να βουτήξει στη μιζέρια της αποτυχίας των μεταγραφών ή να προχωρήσει τον στόχο του στα 100 χρόνια του συλλόγου. Επειδή τον δεύτερο τον κινητοποίησε περισσότερο, εκείνο και επέλεξε...
Ο "Μέντι" ήξερε πως για να υπάρχουν πιθανότητες για κάτι καλό, έπρεπε να διαφοροποιήσει τον περσινό τρόπο της κατάκτησης του ευρωπαϊκού τροπαίου. Έδωσε βάση και δούλεψε στην πιο αποτελεσματική άμυνα και παράλληλα εφάρμοσε το δικό του pressing που πραγματικά πρέπει να διδάσκεται σε κάθε σχολή προπονητικής. Του πήρε λίγο χρόνο μέχρι να "μπολιάσει" τους παίκτες του με την φιλοσοφία του, να τους έχει σε διαρκή επιφυλακή, έτσι ώστε αυτοί να αγωνίζονται αξιοζήλευτη ένταση.
Έκανε μια μετατροπή που αν και για πολλούς φάνταζε ανέφικτη και παράλογη, για εκείνον ήταν ένα από τα κρίσιμα βήματα για την οριστικοποίηση του ποδοσφαίρου που ήθελε να παρουσιάσει. Τοποθετώντας τον Ροντινέι ως εξτρέμ βρήκε τα επιθετικά στοιχεία που του έλειπαν και ο Ολυμπιακός απέκτησε περισσότερη ορμή και επιθετικότητα.
Στον Μουζακίτη ο Βάσκος προπονητής διέκρινε την ικανότητα του στην κάθετη πάσα που του έδινε την γρήγορη μετάβαση από τη μεσαία γραμμή στην επίθεση. Στο πρόσωπο του "μπέμπη" του Ολυμπιακού βρήκε τον παίκτη που του έδινε τη σιγουριά και την σταθερότητα στο κέντρο.
Έτσι, ξεπετάχτηκε και ο Ισπανός χαφ που στο τέλος θύμισε Ιμπόρα. Ο λόγος φυσικά για τον Ντάνι Γκαρθία που είδε έναν χαφ με τα μισά του χρόνια να τον ξεπερνάει στο μυαλό του προπονητή. Ο προπονητής αυτός όμως επέλεξε τον Ισπανό το καλοκαίρι και μετά από λίγο χρόνο προσαρμογής κατάφερε να ξεχωρίσει και να δικαιώσει τον Μεντιλίμπαρ.
Το καλύτερο νέο στην αμφισβητούμενη επίθεση του Ολυμπιακού, όταν απουσίαζε ο Ελ Καμπί, ήταν ο Κωστούλας. Ένα παιδί που δεν έπαιξε φορ, αλλά συμπλήρωνε τον Μαροκινό ως ψεύτικο 9αρι δίνοντας στον Ολυμπιακό τεράστια ευελιξία και επιθετική άνεση. Τα γκολ του στα ντέρμπι "απελευθέρωσαν" πολύ τον killer του Ολυμπιακού που βρήκε τον βοηθό που δεν είχε πέρυσι.
Κάπως έτσι, οι μεταγραφές του Ιανουαρίου δεν "ακούστηκαν" αν και θα ήταν άδικο να πει κανείς πως ο Μπρούνο και ο Όρτα δεν βοήθησαν, έστω και για να δώσουν ανάσες σε παίκτες που δεν έβγαιναν από την εντεκάδα ούτε... με αίτηση. Λίγα πράγματα από τον Πάλμα, αλλά είναι ευκαιρία να πάρει φανέλα βασικού στα τρία τελευταία παιχνίδια που απομένουν για την ολοκλήρωση των playoffs.
Οι ξεχωριστές σχέσεις με τους παίκτες του και το πλάνο... κατάκτησης!
Κάνεις δεν είπε πως ο Μεντιλίμπαρ είναι οπαδός του φουλ επιθετικού ποδοσφαίρου. Δεν εντυπωσιάζεται από το build up που κάνει για παράδειγμα ο Λουτσέσκου όσα χρόνια βρίσκεται στον ΠΑΟΚ.
Ο Ισπανός κάνει όσα ακριβώς χρειάζονται για να κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη από όλους. Βάζει σε δεύτερη μοίρα όλα τα ζητήματα που αφορούν την τακτική ετοιμότητα και προετοιμασία της ομάδας προωθώντας παράλληλα την αφόρητη πίεση προς τους ποδοσφαιριστές για το "πρέπει" της κατάκτησης. Στόχος του είναι μια μικρή υπέρβαση κάθε λίγο στη σεζόν. Το είδαμε στο 6-0 με ΑΕΚ, στο 2-3 της Τούμπας όταν ακόμη ψαχνόταν, όπως και με τη Πόρτο στην Πορτογαλία.
Ο προπονητής των "ερυθρόλευκων" είναι λάτρης του εντατικού και επιθετικού pressing. Θέλει αρκετές πάσες, αλλά σε γρήγορο ρυθμό και επιθέσεις χωρίς...φλυαρίες. Στηρίζεται στις γρήγορες μεταβάσεις από την άμυνα στην μεσαία γραμμή και από εκεί στην επίθεση με τον Μουζακίτη να είναι ο βασικός εκφραστής της συγκεκριμένης φιλοσοφίας.
Για να τα καταφέρει όλα αυτά προσάρμοσε κάποιους παίκτες πάνω στα δεδομένα που ήθελε. Για παράδειγμα, όλα τα παραπάνω δεν θα γίνονταν αν ο Ροντινέι δεν άφηνε τον Κοστίνια στη θέση του, αφού εκείνος προωθήθηκε ως εξτρέμ. Αν δεν είχε τον Τζολάκη να του κάνει εύκολη τη ζωή με την ικανότητα του να βρίσκει ακριβώς τους παίκτες και την αμυντική λειτουργία από τέσσερεις εξαιρετικούς στόπερ σε καλό επίπεδο, κάνεις δεν θα ήξερε την κατάληξη. Αλλά στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν αν και εικασίες.
Ο Μεντιλίμπαρ το κατάφερε γιατί βρήκε την κατάλληλη φόρμα επικοινωνίας με τους ποδοσφαιριστές του εκτός και εντός γηπέδου. Δημιούργησε σχέσεις, δεσμούς, ισχυρά αποδυτήρια και πάντα όλα αυτά με σοβαρότητα και επαγγελματισμό.
Πείτε μου τώρα εσείς. Πώς θα έχανε αυτό το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός;
Μία ομάδα που "χτίστηκε από τον προπονητή της έτσι ώστε να αγνοεί τη λέξη αποτυχία και να καταθέτει σε κάθε παιχνίδι την άρνηση της να συμβιβαστεί με αυτή. Και ξέρετε κάτι; Αυτή ακριβώς η άρνηση στο ποδόσφαιρο σε κάνει πρωταθλητή...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου